Tzertzelos Special!!! Darkthrone


Σκεφτόμασταν εδώ και κάποιο καιρό οι Τζέρτζελοι, να φτιάξουμε κάτι ακόμα πιο συνδυαστικό & συνεργατικό. Και σκεφτήκαμε λοιπόν να ξεκινήσουμε να κάνουμε αφιερώματα, έτσι ώστε εάν τυχόν 2 ή παραπάνω Τζέρτζελοι γουστάρουν να γράψουν για κάτι, να μπορούν να γράψουν μαζί και να συνδιαμορφώσουν το περιεχόμενο του ειδικού αυτού τύπου άρθρου.

146_logo

Και ξεκινάμε τη φάση αυτή με Darkthrone, ναι Darkthrone! Τι να κάνουμε τώρα, τους γουστάρουμε πολύ. Οι Darkthrone είναι σαν μια καλή μάρκα whiskey: Βάζεις Darkthrone και ξέρεις ότι ο δίσκος είναι σίγουρα καλής ποιότητας και σίγουρα θα περάσεις καλά, εάν σου αρέσει το black metal-whiskey, αλλά και η ιδιόρρυθμη αυτή νορβηγική μπάντα-whiskey brand. Για πάμε να δούμε τα reviews των LPs τους, ένα-ένα, από το 1991 μέχρι τώρα, από το πρώιμο death metal του Soulside Journey, το black metal του θρυλικού A Blaze in the Northern Sky, το crust του Τhe Cult is Alive και το heavy/speed metal του The Underground Resistance. Μήπως όλα αυτά είναι το προσωπικό τους … soulside journey με τόσους πειραματισμούς/κυκλοθυμίες/αλλαγές στον ήχο? Τι είπα πάλι… αλλά ΣΤΟΠ!!
ΒΟΥΡ!


1. Soulside Journey



Χρονιά : 1991
Διάρκεια : 41:44
Status : Classic
Released by : Peaceville Records


To 1986 στο Kolbotn της Νορβηγίας σχηματίστηκε η death metal μπάντα Black Death. Ωστόσο άλλαξαν το όνομα τους σε Darkthrone, και με αυτό το όνομα είναι γνωστοί σήμερα. Τη διετία 1988 – 1989 κυκλοφόρησαν τέσσερα demos: “Land of Frost”, “Thulcandra”, “Cromlech” και “A New Dimension”. Toν Σεπτέμβριο του 1990 ως Darkthrone πλέον μπήκαν στα Sunlight Studios του Tomas Skogsberg για να ηχογραφήσουν το πρώτο τους δίσκο. Απόφαση για την οποία δεν συμφωνούν πολύ σήμερα. Σύμφωνα και με συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Fenriz.


Σύμφωνα με την μπάντα εκείνο τον καιρό είχαν επηρεαστεί αρκετά από μπάντες όπως Death και Autopsy. To Soulside Journey αποτελεί το μοναδικό death metal album των Darkthrone. Κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1991. Ο δίσκος περιέχει έντεκα κομμάτια. Κατά την γνώμη μου δεν έχει λάβει το credit που του αξίζει σαν δίσκος, καθώς στη συνείδηση του κόσμου οι Darkthrone είναι κυρίως black metal μπάντα. Είναι ένα από τα καλύτερα tech death albums που έχουν κυκλοφορήσει. Αξιοσημείωτα είναι η τρομερή παραγωγή από τα sunlight studios και το εξώφυλλο του δίσκου, που στην πραγματικότητα είναι ένας πίνακας που πιάνει έναν ολόκληρο τοίχο. Καλύτερα κομμάτια του δίσκου για μένα είναι : “cromlech” όπου ξεχωρίζει το φοβερό drumming του Fenriz, “nor the silent whispers”, “iconoclasm sweeps cappadocia”. Tσεκάρετε οπωσδήποτε το μπάσο στο τελευταίο.


2. A Blaze in the Northern Sky

1150
Χρονιά : 1992
Διάρκεια : 42:02
Status : Classic!! Must listen..NOW!
Released by : Peaceville Records


Στις 26 Φεβρουαρίου του 1992 οι Darkthrone κυκλοφόρησαν το A Blaze in the Northern Sky, που είναι το δεύτερο full length τους. Με αυτό το άλμπουμ πολλοί υποστηρίζουν πως ξέσπασε το δεύτερο κύμα του black metal. Υπάρχει ένα θέμα όμως. Δεν υπήρξε ποτέ πρώτο black metal κύμα.Oι Bathory, Celtic Frost, Venom δεν υποστήριξαν ποτέ πως παίζουν black metal. Ο δε Kronos των Venom κατά καιρούς έχει δηλώσει ενοχλημένος για τη χρήση του όρου black metal  για την περιγραφή ενός είδους (βλέπε Venom “Black Metal”). O Fenriz σε συνεντεύξεις του έχει υποστηρίξει πως πολλά από αυτά που παίζει είναι Bathory απλώς παιγμένα πιο γρήγορα.

Αυτό λοιπόν το άλμπουμ θα μπορούσε να πει κάποιος πως είναι ένα μεταβατικό άλμπουμ. Είναι ένα black metal άλμπουμ αλλά με αρκετά death metal σημεία. Η μπάντα ακολούθησε διαφορετική πορεία από το Soulside Journey επηρεασμένη από τους Bathory και τους Celtic Frost, και η Peaceville στην αρχή ήταν ιδιαιτέρως διστακτική στο να το κυκλοφορήσει. Έτσι η μπάντα απείλησε να το κυκλοφορήσει από την Deathlikesilence Productions του Oystein Aarseth. Τελικά η Peaceville το κυκλοφόρησε, και δεν το μετάνοιωσε καθόλου. Το A blaze in the Northern Sky είναι ένα κορυφαίο black metal album και ένα από τα καλύτερα metal albums. Το πρόσωπο στο εξώφυλλο είναι ο τότε κιθαρίστας της μπάντας Ivar Enger. Είναι σχεδόν αδύνατο να μην ανατριχιάσεις με το τρομερό intro του “Kathaarian Life Code”. To “In the Shadow of the Horns” που είναι το δεύτερο κομμάτι είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχει ηχογραφήσει η μπάντα.


3. Under a Funeral Moon

hqdefault

Χρονιά : 1993
Διάρκεια : 40:37
Status : Classic
Released by : Peaceville Records


Τον Ιούνιο του 1993, οι Darkthrone κυκλοφόρησαν το Under a Funeral Moon. Ήταν ο 3ος δίσκος τους, και ο τελευταίος με τον κιθαρίστα Ivar Enger. Είναι ο δίσκος που ολοκληρώθηκε πλήρως η μετάβαση από death metal σε black metal. Η μπάντα ήθελε να ηχογραφήσει εδώ έναν αμιγώς black metal δίσκο. Από τον επόμενο δίσκο θα συνέχιζαν πλέον ως duo. Δηλαδή Fenriz & Nocturno Culto. Στο εξώφυλλο βλέπουμε τον Nocturno Culto ο οποίος στον δίσκο τραγουδάει και παίζει μπάσο. Ο δίσκος περιέχει οχτώ κομμάτια. Μου είναι αδύνατον να μην πωρωθώ πλήρως με κομμάτια όπως : “Natassja in eternal sleep”, “Inn I de dype skogers favn” (πρώτο κομμάτι στα νορβηγικά για την μπάντα), “Under a funeral moon”.


Στον δίσκο αυτό σύμφωνα και με τον ίδιο τον Fenriz αποτίεται φόρος τιμής στο metal των 80’s, και ιδιαίτερα σε μπάντες όπως Bathory, Celtic Frost & Hellhammer. Ουσιαστικά μιλάμε για πράγματα των 80’s ΄πάλι. Απλώς η μπάντα προσπάθησε να δώσει έναν πιο κρύο και απόκοσμο ήχο. Να διαμορφώσει εν πολλοίς το black metal σε μεγάλο βαθμό. Σύμφωνα με συνέντευξη που έδωσε ο Nocturno Culto, το “Under a Funeral Moon” διαμόρφωσε τον τρόπο που η μπάντα κάνει τις πρόβες τις και τις ηχογραφήσεις μέχρι και σήμερα.


4. Transylvanian Hunger

darkthrone

Χρονιά : 1994
Διάρκεια : 39:00
Status : Colossal, classic album
Released by : Peaceville Records


Φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από την κυκλοφορία του Transylvanian Hunger.  Ήταν το πρώτο black metal album που άκουσα ποτέ. Για κάποιους ο ορισμός του black metal.


Ξεκινάμε από το καταπληκτικό εξώφυλλο  στο οποίο βρίσκεται ο drummer της μπάντας, ο Fenriz δηλαδή. Γνώμη μου είναι πως το εξώφυλλο αυτό είναι από τα καλύτερα που έχουν γίνει ποτέ. Έχει αρκετές ομοιότητες με το εξώφυλλο του “Live in Leipzig” των Mayhem. Η εισαγωγή του ομώνυμου κομματιού του δίσκου είναι πλέον κλασσική. Και σου κολλάει για πάντα στο μυαλό. Σαν το πλέον κλασσικό black metal riff. Στον ήχο η μπάντα πέτυχε έναν ακόμα πιο απόκοσμο και “κρύο” ήχο. Παρά την επίτηδες κακή παραγωγή είναι αδύνατον να μην σου μείνει στο μυαλό. Στον δίσκο αυτόν συνεισέφερε στιχουργικά και ο αμφιλεγόμενος μουσικός Varg Vikernes στο “Graven Takeheimens Saler” όπως και στο “En as i Dype Skogen”.


Ήταν το τέταρτο άλμπουμ τους και το τελευταίο άλμπουμ που ηχογράφησαν για την Peaceville. Και ήταν επίσης η πρώτη φορά που η μπάντα ηχογράφησε στα θρυλικά Necrohell Studios. Τα riffs του άλμπουμ αυτού έθεσαν νέες βάσεις για τις μετέπειτα μπάντες.


5. Panzerfaust

r-380928-1360194484-2538-jpeg

Χρονιά : 1995
Διάρκεια : 39:00
Style : Celtic Frost on steroids
Released by : Moonfog Productions


Το Panzerfaust είναι το πέμπτο άλμπουμ των Darkthrone. Κυκλοφόρησε το 1995. Ήταν η πρώτη κυκλοφορία της μπάντας για την Moonfog του Satyr Wongrafen.

O Fenriz έπαιξε όλα τα όργανα, και ο Nocturno Culto στο τέλος της διαδικασίας ηχογράφησε τα φωνητικά. Ο δίσκος περιέχει επτά κομμάτια. Το “En Vind av Sorg” θα μπορούσε να περιλαμβάνεται άνετα στο Transylvanian Hunger. To “Triumphant Gleam” είναι ένας φόρος τιμής στους Celtic Frost και στο riffing του Tomas Gabriel Warrior. Eν τω μεταξύ, τα φωνητικά του Nocturno Culto είναι τα πιο harsh φωνητικά που έχει ηχογραφήσει ποτέ. Το “Hordes of Nebulah” για μένα είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Και πάλι η μπάντα αποτίει φόρο τιμής στους Celtic Frost και στο Morbid Tales. To “Hans Siste Vinter” θα μπορούσε να είναι ένα από τα απομεινάρια του Transylvanian Hunger. Στο “Beholding the Throne of Might” η μπάντα συνεχίζει να έχει ως σημείο αναφοράς της τα 80’s, και αρκετά crust punk σημεία. Στο “Quintessence” οι στίχοι γράφτηκαν από τον Varg Vikernes. To Snoe og Granskog είναι ένα ambient κομμάτι. Oι στίχοι προέρχονται από ένα ποίημα του Νορβηγού ποιητή Tarjei Vesaas.


Με το Panzerfaust η μπάντα συνέχισε να εξελίσσεται, αλλά διατήρησε παρ’ όλα αυτά τον black metal χαρακτήρα της.


6. Total Death



Χρονιά : 1996
Διάρκεια : 35:47
Style : Darkthrone & Friends deliver once more
Released by : Moonfog Productions


To “Total Death” είναι το έκτο άλμπουμ των Darkthrone. Η μπάντα μπήκε στο studio το 1995 και ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1996. Το 1995 ο Fenriz μετακόμισε στο Όσλο.

Δεν υπήρξε κατά τη γνώμη μου κάποια ιδιαίτερη μεταβολή στο ύφος της μπάντας σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ. Μιλάμε για κλασσικό black metal. Εκτός από κάποια riffs που θυμίζουν κάπως την επική περίοδο των Bathory. Οι Bathory είναι πανταχού παρόντες. Αρκεί κανείς να ακούσει το “Earth’s Last Picture”.

Σε αυτό το δίσκο έχουμε πολλά άτομα που έχουν συνεισφέρει στιχουργικά. Ο Kristoffer Rygg  στο “Earth’s Last Picture”, o Ihsahn στο “Black Victory of Death”, o Carl Michael Eide στο “Blasphemer”, και ο Satyr στο “A Serpent’s Harvest”.  Οι υπόλοιποι στίχοι γράφτηκαν από τον Nocturno Culto. Συνήθως όμως ο Fenriz είναι ο κύριος στιχουργός.


7.Ravishing Grimness



Χρονιά : 1998
Διάρκεια : 37:40
Status :
Almost classic as the four ones..MUST!!
Released by : Moonfog Productions


Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ήταν σε μια (υπεργαμηστερή) συλλογή του Metal Hammer την οποία είχα τύχει να ακούσω μέσω ενός πολύ καλού φίλου, γύρω στο 2000-2001, 1-2 χρόνια δηλαδή μετά το επίσημο release. Το συγκεκριμένο κομμάτι μου είχε καρφωθεί στο μυαλό για όλο το καλοκαίρι μέχρι που επέστρεψα στη πόλη & έσπευσα να το αγοράσω (τότε παίρναμε CD με το κιλό), αυτό και όλα τα άλλα Darkthrone! Συνειδητοποίησα ότι αυτός ο δίσκος αν και ήταν κάργα black metal και βουτηγμένο στην Darkthrone-ική άβυσσο, ήταν αρκετά διαφορετικός από τους προκατόχους του. Αυτό λόγω των αργόσυρτων περασμάτων τους & των υπνωτικών, επαναλαμβανόμενων ηλεκτρικών μοτίβων που ξερνάνε οι κιθάρες του Nocturno Culto (υπογράφει σαν Nocturnal Cult στον δίσκο & έγραψε όλη τη μουσική εκτός του “The Beast” ) σε αντίθεση με τα προηγούμενα πιο γρήγορα album τους. Επίσης, κάποιος θα παρατηρούσε & την λακωνική χρήση των θορυβώδων blast του Fenriz, δίνοντας έμφαση εκεί που πρέπει. Ο δίσκος χώνεται γερά με ένα σκατόψυχο “Lifeless”, με μαστίγια να κρατάνε συντροφιά στα ντράμς & τη σχεδόν doom riff-άρα (με την ωραία σφυρικτή) να ταλαιπωρεί τα ηχεία. ‘Επειτα ακολουθεί “The Beast” με μπόλικο χαμό, στο οποίο τη μουσική επιμελήθηκε ο Fenriz (o οποίος έγραψε και τα lyrics όλων των άλλων κομματιών) και τα lyrics ο Aldrahn (Dødheimsgard, The Deathrip, Thorns) & ο Fog (no info available). To “Claws Of Time” μπαίνει δυνατά, σε υπνωτίζει και σε πωρώνει. Δυνατές κιθάρες, κολληματική riffara, αργά τύμπανα, κατευθείαν στο μυαλό, “Resistance is futile.” . “Across the Vacuum” με αρκετό κοπάνημα, ωραία γέφυρα για αργόσυρτη μονοτονία που αναπτύσσεται σε γκαζιάρικο τελείωμα, με ένα από τα πιο γαμηστερά riff του δίσκου. To ομώνυμο “Ravishing Grimness”, εμμμμ τι άλλο να πω? Εάν διαβάσατε τα πάντα στο review μέχρι αυτή εδώ τη λέξη, θα έχετε καταλάβει ότι του έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Το κομμάτι που άκουσα πριν 13 χρόνια όντας πιτσιρικάς και με έκανε να τη ψάξω με Darkthrone. Pounding exploding. Ravishing grimness. Μαύρος Μονόλιθος. Σε πλακώνει. Γαμάει. Απλά.Το the Death (Under the King)” για να κλείσει ο δίσκος, αργό σφυροκόπημα, με σίφουνες να βουήζουν παντού τριγύρω. Blast beat άγριο ξεσπάει. Μέχρι το τέλος…


8. Plaguewielder


Χρονιά : 2001
Διάρκεια : 42:50
Style : Καταραμμένη σκατοψυχιά
Released by : Moonfog Productions (1st), Peaceville Records (2nd)


Ο 42-λεπτος αυτός δίσκος κυκλοφόρησε το 2001 αρχικά από την Moonfog & έπειτα από την Peaceville Records, αποτελεί για μένα έναν από τους καλύτερους Darkthrone
δίσκους της black metal περιόδου, και αυτό λόγο των πορφυρών & δολοφονικών μελωδιών του, άλλοτε σε γρήγορα, άλλοτε σε αργόσυρτα tempo, είναι γύρω σου, είναι δίπλα σου και σε τρώνε. Γαμηστερό black metal το οποίο συγκρίνεται εύκολα στον ήχο & στη ποιότητα με τον προκάτοχο του. Ο δίσκος μπαίνει ύπουλα με “Weakling avenger” πριν μπουκάρει σκοτεινή black metal καταιγίδα, με τον Nocturno Culto να τραγουδάει “It’s raining murder here!”! Με το που μπαίνει το κομμάτι οι χαίτες λύνονται & αρχίζουν τα ελικοπτεράκια στα καπάκια. Ακολουθούν διαβολικές και slow tempo black metal μελωδιάρες στο “Sin Origin”. To blast beat expertise του Fenriz στο “Command” φαίνεται (ή μάλλον ακούγεται ) από χιλιόμετρα με το φανταστικό ξεσάλωμα από το 4:20 και μέχρι το 5:51 η σούπερ επική κορύφωση της riff-άρας, “Existence is futile ” έτσι απλά διά στόματι Nocturno Culto. Στη κομματάρα αυτή κάνει και backing vocals και ο Apollyon (Dødheimsgard, Cadaver, Aura Noir). Το “I, Voidhanger” ξαφνιάζει με την θύελλα που ξεσπάει μετά το 4ο λεπτό, επαληθεύοντας τη τέχνη των Darkthrone για τη n + 1-οστή φορά. Eπικό κλείσιμο του δίσκου με το “Wreak” και το συναισθηματικά φορτισμένο riff να ξεσπάει μπροστά σου. Γέφυρα & τα ντράμς προυπαντίζουν το τέλος. Δίκασες τουμπανιάζουν την αρχική ιδέα της κιθάρας. Χαμός, καταιγισμός, “Labyrinth contagious, the world means nothing now”, άνεμος να δέρνει με μανία τις φλόγες.


9. Hate them



Χρονιά : 2003
Διάρκεια : 38:47
Status: Black n’ Roll
Released by : Moonfog Productions


5ο άλμπουμ στη moonfog του Satyr το συγκεκριμένο, αλλά και στο ίδιο μοτίβο με τα ravishing και plaguewielder. Black metal δηλαδή – διαφοροποιημένο όμως από τη 90’s περίοδο, αφού στα στάνταρ κολλήματα των Frost και Bathory, αρχίζει και φαίνεται σιγά-σιγά η αγάπη για το thrash και το πανκ (είχε προηγηθεί και συλλογή του Fenriz “Fenriz Presents… The Best of Old-School Black Metal”). Συνθετικά τώρα η μπάντα είναι μουδιασμένη. Όχι ανέμπνευστη βέβαια αλλά κάπως παγιδεύονται στη πατέντα των τελευταίων χρόνων ενώ λοξοκοιτάζουν ταυτόχρονα αλλού – 5λεπτα 6λεπτα κομμάτια με ωραία θέματα τα οποία όμως είναι σα να χουν γραφτεί στο ρελαντί. Τα “rust” και “divided we stand”  ξεχωρίζουν στο αυτί του καμένου έμπειρου darkthronά.


10. Sardonic Wrath

darkthrone-sardonic_wrath-front

Χρονιά : 2004
Διάρκεια : 34:22
Status: Black n’ Roll
Released by : Moonfog Productions


Ο οποίος συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα τύπος ένα χρόνο μόλις μετά έχει τη τύχη να χει άλλον ένα καινούργιο άλμπουμ στα χέρια του. Σαφείς πλέον οι πανκ αναφορές ακόμα και στους τίτλους. Ταχύτητες πεσμένες στο μεγαλύτερο μέρος και συνθέσεις που μερικές φορές δίνουν την εντύπωση του μη ολοκληρωμένου. Σε καμία περίπτωση κακός (ούτε καν μέτριος) δίσκος – ακούγεται ευχάριστα με παρέα (…). Τα “hate is the law”, “rawness is obsolete”, “Sjakk matt Jesu Krist” λένε τσίμπαναρχίδι σε όποιον τους αμφισβητεί. Αυτό όμως θα ναι και το τελευταίο black metal album που θα κυκλοφορήσουν.  Όχι πως οι Darkthrone χρειάζεται να παίζουν black metal για να είναι.


11. The Cult is Alive



Χρονιά : 2006
Διάρκεια : 38:52
Status/style : Major swift in darkthrone style
Released by : Peaceville Records


Το The Cult is Alive είναι το ενδέκατο άλμπουμ των Darkthrone. Περιέχει δέκα κομμάτια. Το άλμπουμ αυτό σηματοδότησε μια άλλη μουσική κατεύθυνση που επίλεξαν oι Darkthrone. Επέλεξαν να αναμείξουν στο style τους περισσότερες crust punk, speed metal, heavy metal επιρροές.
Η αλλαγή στην μουσική τους κατεύθυνση ίσως ήταν κάτι το αναμενόμενο. Αν κοιτάξει κανείς τα μεγαλύτερα ονόματα της black metal σκηνής όλοι έκαναν ένα μεγάλο swift. Π.χ oι Ulver έχουν αλλάξει άπειρες φορές ήχο, οι Burzum το ίδιο, οι Dodheimsgard έγειραν πιο πολύ προς industrial φάση, οι Limbonic Art το ίδιο. Οι Darkthrone επέλεξαν να παίξουν πιο πολύ old school πράματα.
Παρά τη μεγάλη αλλαγή στο style, το The Cult is Alive είναι ένας ωραίος δίσκος, από μια μπάντα που είναι πέρα για πέρα true, και που τόσα χρόνια κάνει τη φάση της. Προσωπικά, το αγαπημένο μου track από το δίσκο είναι το “too old, too cold“, για το οποίο έχει γυριστεί και video clip.


12. F.O.A.D



Χρονιά : 2007
Διάρκεια : 40:23
Status : Punk Metal Hell
Released by : Peaceville Records


To F.O.A.D (Fuck off and die) είναι το δωδέκατο άλμπουμ των Darkthrone. Σε αυτό το άλμπουμ έχει δημιουργήσει εννέα crust punk/metal κομματάρες.

Όταν είχα πρωτοακούσει το άλμπουμ αυτό ομολογώ πως είχα παραξενευτεί αρκετά. Το F.O.A.D για παράδειγμα δεν θυμίζει σε τίποτα το Transylvanian Hunger. Είναι σαφέστατα όμως μια ποιοτική δουλειά. Αξιοσημείωτο είναι πως η μπάντα επέστρεψε στην Peaceville. Επίσης ο Carl Michael Eide (a.k.a Czral) έκανε ένα guitar solo στο “Church of Real Metal” και backing vocals στο “Wisdom of the Dead”. Και νομίζω επίσης πως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το “Canadian Metal”.

Παρ ‘ όλο που αρκετοί υποστηρίζουν πως οι Darkthrone κάνανε δραματική στροφή στον ήχο τους, η αλήθεια είναι πως μπορεί κανείς να εντοπίσει motorhead π.χ επιρροές ακόμα και στο A blaze in the northern sky. Τέλος να πούμε πως η παραγωγή για άλλη μια φορά ανήκει στην ίδια την μπάντα.


13. Dark Thrones and Black Flags

r-2180237-1268340675-jpeg

Χρονιά : 2008
Διάρκεια : 38:57
Style : Crust punk imbued with Darkthronic aura
Released by : Peaceville Records


Ο 39-λεπτος αυτός δίσκος κυκλοφόρησε το 2008, έχοντας τον Nocturno Culto αυτοπροσώπως στη παραγωγή. Οπότε αυτό από μόνο του τα λέει όλα! Μεταλλικός, oldschool ήχος, φάση λίγο καλύτερης ποιότητας από το A Blaze In the Northern Darkness (στην παραγωγή) που οι παλιοί θα νοσταλγούν και οι πιτσιρικάδες θα φοβούνται. ‘Αψογο μείγμα old school darkthrone black metal, μαζί με πολλές μέταλ στιγμές και άφθονες καταβολές crust punk σκατοψυχιάς με τον Nocturno Culto στις κιθάρες & στις κατάρες, με τον Fenriz στα τύμπανα να συμπληρώνει (κλασσικά) το παρεάκι των Darkthrone. Οι αγαπημένες στιγμές από το δίσκο είναι πολλές. Το “The Winds They Called The Dungeon Shaker” με την αέναα σκοτεινή ριφφάρα, από το 10:00 στο “Hiking Metal Punks” μέχρι το τέλος του, με το “Πάρτα!” σόλο και το σπαστέο crust-άτο παίξιμο του Fenriz. Το τίγκα οldschool “Norway In September” με την εκπληκτική speed-άτη γέφυρα στο τέλος του καθώς και οι κομματάρες “Grizzly Trade” & το “Hanging Out in Haiger”. Ειδικά το τελευταίο, black metal θόρυβος με τρικασίδια (τρρρρρ πα!) αλλά και με super evil & κάπως χαβαλετζίδικο feeling (LOOOL και όμως γίνεται γιατί οι Darkthrone είναι κ’ γαμώ τα παιδιά!) είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Darkthrone, όλων των περιόδων. Διασκεδαστικός δίσκος & απολαυστικός, που ακούγοντας τον πρώτη φορά σε ξαφνιάζει αλλά με ωραίο τρόπο. Γουστάρω.


14. Circle the Wagons



Χρονιά : 2010
Διάρκεια : 40:50
Status/style : Metal
Released by : Peaceville Records


Στον δίσκο αυτό, οι Darkthrone ξεφεύγουν από τον crust ήχο των προηγούμενων 2 και στρέφονται σε ένα custom μείγμα heavy/speed metal-punk, με περισσότερες στιγμές καθαρών φωνητικών, τείνοντας σε έναν πιο classic metal ήχο. Στο δίσκο αυτό φαίνονται οι επιρροές τους από κλασσικές μέταλ μπάντες όπως Mercyful Fate, Venom στην ατμόσφαιρα & στη φωνή, η οποία ξεφεύγει ψιλά σε φάσεις α λα Isengard (“Vinterskugge all night looooooooong!”), με τις κιθάρες & τη riff-ολογία να είναι επηρεασμένη από Irom Maiden & Ozzy, πιο classic πράγματα δηλαδή. Πολύ διαφορετικό από ΟΛΑ τα προηγούμενα LPs, τίγκα στα σόλο ανάμεσα στις εναλλαγές των riff μεταξύ των κομματιών, είναι σίγουρα Darkthrone με σφραγίδα γνησιότητας, αλλά σίγουρα όχι κάτι το οποίο θα ακούσουν άνετα οι απανταχού Darkthrone-ικοί (όπως και εμείς για παράδειγμα). Εντύπωση δε προκαλεί και το artwork με τον ινδιάνο-zombie, έτοιμο να εξαπολύσει ένα βέλος στον αέρα, μέσα από το cult Darkthrone logo, το οποίο φιλοτεχνήθηκε από τον artist Dennis Dread, ο οποίος δούλεψε πάνω σε εξώφυλλα των Abscess, Autopsy καθώς και για το FOAD, Dark Thrones and Black Flags του Σκοτεινού Θρόνου. Καλύτερη στιγμή για εμένα το ομώνυμο “Circle the Wagons” με επική ανάπτυξη φανταστικής metal riff-άρας από τον Nocturno Culto κατά τη διάρκεια του track, με τίγκα oldschool Darkthrone feeling κ’ αμετανόητες κυμβαλομαχίες από τον Fenriz. Δυνατό και το “I am The Working Class” (πολύ μπροστά λέμε τα παλικάρια) με punk τσαμπουκαλεμμένο παίξιμο και politik στιχάρες, πραγματικά στα αρχίδια τους όλα, δεν τους νοιάζει τι θα πεί ο κάθε αρχιμαυρομέταλλος, “I am the working class! Each day I bust my bones to Get paid “, κάνουν τη φάση τους και έχουν το respect μας! Απολαυστικότατο και το pongo-άτο “Eyes Burst at Dawn” σε κάνει να κουνάς κεφάλι ρυθμικά σε όλη τη διάρκεια του track, ωραίο κλείσιμο με χαλαρό σολίδι, καθόλου έντονο ή εκκωφαντικό, έτσι ακριβώς όπως πρέπει. Ο δίσκος κλείνει με την chorus να ψέλνει “Bränn inte slottet” αρχικά στο συγκεκριμένο κομμάτι, το οποίο καταλήγει σε instrumental ρυθμικού metal μέχρι και το τέλος του δίσκου.


15. The Underground Resistance



Χρονιά : 2013
Διάρκεια : 41:55
Style : Oldschool metal
Released by : Peaceville Records


Διαφορετικός πολύ από οτιδήποτε έχουμε ακούσει στο παρελθόν ο συγκεκριμένος δίσκος, έχοντας τη cult, ξεφτισμένη στάμπα της επιδραστικής νορβηγικής μπάντας. Ακούγοντας το, μου σκάνε στο μυαλό τέρατα που μόνο με black metal & crust δεν έχουν να κάνουν. Τέρατα της oldschool heavy metal σκηνής όπως Iron Maiden, King Diamond καθώς και thrash, όπως Slayer, Destruction & Metallica (Ride the Lightning περιόδου)είναι κάποιες από τις επιρροές του συγκεκριμένου δίσκου, που κάθε άλλο παρά τυπικός Darkthrone δίσκος είναι. Αλλά το είπαμε και στις προηγούμενες (τουλάχιστον) 3 κυκλοφορίες, ότι της μπάντας δε της καίγεται καρφί για το τι θα πούμε εμείς, αυτοί κάνουν τη φάση τους, κινούνται & χαράζουν μουσικά μονοπάτια που εκείνοι γουστάρουν να διαβούν. Γρήγορο heavy/speed metal και σόλος from the 80’s, με κορώνες & τραβήγματα στα φωνητικά, για να συμπληρωθεί το heavy metal αυτό πακέτο, το οποίο θα μπορούσα και να εκλάβω σαν έναν πετυχημένο φόρο τιμής των Darkthrone στις μεγάλες μπάντες που και εκείνοι αγάπησαν και τους έκαναν να στραφούν στη φάση, και έπειτα και εκείνοι με τη σειρά τους να φτιάξουν τη δικιά τους φάση και πάει λέγοντας. Καλύτερες στιγμές για εμένα το “Dead Early”, το “Valkryie” και το δικασίδι του “Lesser Men” με τα τσαμπουκαλεμμένα riff-άκια του Noctuno Culto. Ευκολοάκουστος δίσκος, έχει τον χαβαλέ του, αλλά ρε παιδιά σε κάποια φάση πολύ λεπτές νότες στη φωνή, ντάξ (“The Ones You Left Behind”).


Όλο εκπλήξεις αυτοί οι Darkthrone, ας δούμε πιο θα είναι το επόμενο τους βήμα. Τι ήχο θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη φορά? Θα μας εκπλήξουν? Θα μας εξιτάρουν? Θα βγάλουν άλλο δίσκο? Looking forward to it!!

Advertisements

Black Panda – Tanque De 98 Octanos (2007)



Ήταν αυτός ο καιρός στο πανέπι, που παίρναμε τα πιο grind-core & brutal μαθήματα της σχολής. Μιλάμε για καθημερινά, εντατικότατα 10-ωρα μπροστά από το pc. Μετά το 7-ωρο τα μάτια μας ήδη δάκρυζαν και τα μυαλά μας απλώς δεν ανταποκρινόντουσαν στις διαταγές μας, αφήνοντας μας σαν zombie να κοιτάμε ανήμποροι τις τίγκα στη συνάρτηση οθόνες. Υπήρχαν όμως και οι καλές στιγμές, καθώς στην ομάδα μας ήταν ένας πολύ καλός μου φίλος και όταν τον είχα γνωρίσει πρώτο έτος άκουγε πολυ punk, εεε όσο περνούσαν τα χρόνια, τα γούστα του μετεξελίχθηκαν σε πιο crust, πράγμα πρωτόγνωρο για μένα. Εγώ τότε γούσταρα Wolves In the Throne Room (fuck! πάλι input του ίδιου ατόμου το οποίο μεταδόθηκε και στο υπόλοιπο παρεάκι πιο γρήγορα και από τη πανούκλα) και εκείνος σε κάθε session μου έφερνε και μερικά καλούδια για ακρόαση αν και ήξερε ότι δε θα τα πολύ άκουγα λόγο των WITTR. Όταν κολλάς με αυτούς, κολλάς. Τελεία και παύλα. Πολλούς από αυτούς τους δίσκους η αλήθεια είναι ότι τους παραδέχτηκα κάποιο καιρό αργότερα, αλλά 3 ήταν οι μπάντες που μου είχαν κάνει εντύπωση’ οι Fall Of Efrafa, λόγω του doom-ώδη ήχου τους, οι οποίοι έκαναν λακωνική χρήση crust τυμπάνων όποτε θεωρείτο τελείως απαραίτητο (γαμώ!), οι Ictus με το φοβερό crust-screamo τους, και οι Black Panda, λόγω μοναδικότητας εικαστικού & μουσικού στύλ,γενικώς στύλ. Ήταν πολύ διαφορετικοί από όλους τους υπόλοιπους crust-άδες.


Και αυτοί από την Ισπανία όπως και οι προαναφερθείσαντες Ictus (ταμ ταμ ταμ! στάνταρντ θα παίξει αφιέρωμα στο ισπανικό crust, δεν υπάρχει περίπτωση! ) και πιο συγκεκριμένα από την A Coruña, μια πόλη στα βορειοδυτικά της Ισπανίας με πλούσια crust σκηνή (Ictus, Madame Germen, SL’S3, Hongo, Ursus etc). Το εξώφυλλο και μόνο του δίσκου “Tanque De 98 Octanos” (κυκλοφόρησε το 2007 από την Trabuc records (LOL!!) ), του οποίου την thumbnail-άτη προεπισκόπηση έτυχε να πετύχω κάνοντας zapping στα αρχαία sectors του γέρου δίσκου μου κάποιες μέρες πριν το τελευταίο τσάφ (“αντίο” στην γλώσσα των δίσκων & του hardware/ηλεκτρικών συσκευών γενικώς) ήταν αρκετό για να με (ξανα)ιντριγκάρει και να κάτσω να τους τσεκάρω κάπως πιο διεξοδικά & ολοκληρωμένα, με την ησυχία μου, χωρίς εξεταστικές και σωρούς κώδικα που πρέπει να γραφτούν εχθές.
Αντικρίζω κομιξ-άτο σκηνικό, με έναν τυπά να τρέχει με τη κούρσα-κάμπριο του γκαζάτος, κατευθείαν μέσ’το στόμα ενός τεράστιου οργισμένου (αρκούδας) Πάντα!!
Γαμώ τα σκηνικά! Γαμώ τα κάλτ εξώφυλλα! Χμμμ, ο δίσκος περιέχει 10 κομμάτια, με το καθένα να έχει μέσο όρο διάρκειας τα 2:10 λεπτά, μικρός δίσκος, αλλά για να δούμε τι θα δούμε! Σφηνάκια νιτρογλυκερίνης μυρίζει το σκηνικό! ΚΑΙΙΙΙΙ ΠΑΜΕ!


Ο δίσκος μπαίνει με το “Dale gas Barry” και τον διάλογο των δυο μηχανικών και του Max (Mel Gibson) από τη ταινία Mad Max (1979) spanish subbed. Το όχημα μαρσάρει απειλητικά, δίνοντας τη σκυτάλη στα d-beat τύμπανα των Black Panda. Rock n’roll-άδικες κιθάρες σκάνε, κολλώντας πάνω στα τύμπανα, προμηνύοντας τον χαμό που θα ακολουθήσει! Ναι καλά ακούσατε! rock n’ roll & d-beat = crust n’ roll! Φοβερό! Το main riff κάνει χώρο για να μπούνε διαδοχικά οι 2 τραγουδιστές, ο ένας φάση αρκούδα ( το Μαύρο Πάντα?!) και ο δεύτερος πιο σκίσιμο, πιο screamo να το θέσω έτσι, πιο τιγρέ σε σχέση με τον Αρκούδο. Οι 2 τραγουδιστές τα χώνουν εναλλάξ ανά διαστήματα, στα οποία ανάμεσα ξεπροβάλλονται ροκάδικες (τελείως!ΓΑΜΩ!) πενιές που καταλήγουν σε μίνι-φανταστικά-αναζωογονητικότατα σόλοζζ! Σε κάποια φάση, παράλληλα με το main riff, αναπτύσσεται δεύτερη riffara, η οποία υπερισχύει, καταλήγει σε σόλο, παύει στιγμιαία και επιστρέφει παντοδύναμη, δείχνοντας τα δόντια της. Τα τύμπανα μπαίνουν και αυτά σαρώνοντας τα πάντα! Μπασάρα και σολίδια ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΜΟΣ! ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ! To δεύτερο κομμάτι του δίσκου μπαίνει γκαζάτο (“Seguiremos Fumando“), με χώσιμο main riff και τιγκαριστής μπασάρας αρχικά! Τα τύμπανα μπαίνουν και αυτά στο ξεσάλωμα, καταστρέφοντας σαν οδοστρωτήρας τα πάντα στο πέρασμα του Μαύρου Πάντα! Σε κάποια φάση, οι τσαμπουκαλεμένες κιθάρες μεταμορφώνονται σε μελωδίες, που δίνουν πάτημα στο τίγρη να κάνει τα δικά του και να επιστρέψει πίσω για το refrain, όπου οι αρχικές κιθάρες & τύμπανα επιστρέφουν με μανία! Ακολουθεί μελωδική γέφυρα με σόλο κιθάρας και τίγκα μπάσο να κουμαντάρει τα τύμπανα.. Ώσπου μετά από λίγο, ο χαμός επιστρέφει για την αποκορύφωση του κομματιού.. Μελωδική κιθάρα και αργό μπάσο καθαρίζουν την ατμόσφαιρα..και με σκαλώνουν ακόμα παραπάνω με το τι ακριβώς τραγουδάει ο τραγουδιστής εκείνη τη στιγμή, τι ακριβώς λέει, καθώς δεν ομιλώ ισπανικά (τιουιουιουιου). Μετά το peak του κομματιού, οι κιθάρες & τα τύμπανα ξαναλλάζουν μορφή, σπρώχνοντας τη δεύτερη κομματάρα του δίσκου, στο outro, και διαδοχικά στο τρίτο κομμάτι. “Ruedas De Fuego” λοιπόν και συνεχίζουμε με γαμηστερό rock n’ rooooooooolll OYOYOYOYOYΓΙΕ! Μελωδικό punk-ικο χώσιμο στις κιθάρες & χαλαρό d-beat στα τύμπανα δίνουν μια μίξη από feelings, το old school συναντάει το καινούργιο, βλέποντας απλώς πόσο καλά τα πάνε τα 2 είδη αυτά μαζί αλλά και ότι οι παικταράδες Black Panda ξέρουν πολύ καλά τι κάνουνε. Ο τίγρης τραγουδάει σόλο αλλά που και που μπαίνει με καθαρά ο αρκούδος. Έπειτα, το refrain μπαίνει όπου ξέφρενα ηλεκτρικά σολίδια αλωνίζουν ανήμερα, δίνοντας πάτημα στους 2 τραγουδιστές να μπουκάρουν και αυτοί μαζί, τουμπανιάζοντας και ολοκληρώνοντας το κομμάτι, το οποίο κλείνει με αλλαγές μεταξύ του main riff και παρείστικου chorus. Bass-άτη είσοδος για το “Anti-cop“, με τον ρυθμό να σε κοιτάει στα μάτια χαιδεύοντας το ρόπαλο του. Σολίδι, και πάμε για ντου με τσαμπουκαλεμένο hxc/punk με ένα τίγρη να σκίζεται στο πέρασμα του τριαξωνικού των Black Panda. Γύρισμα και συνέχεια για την ανάπτυξη του main riff & καπάκια σφυροκόπημα με σολίδια from hell!! Μετά η φωνή γυρνάει για τη τελική ευθεία, τη τελική έκρηξη! Ο ΧΑΜΟΣ! Ισοπεδωτικό D-BEAT στα τύμπανα, rock n’ roll, αρχιδάτα σόλο και βουρ! Το τέλειο μακελειό για να μπει το “JC vs. LK“, το οποίο μπαίνει με punk μελωδιάρα, την οποία ακολουθούν τα καταιγιστικά τύμπανα που σε πορώνουν και σε κάνουν να θές και άλλλλλλο, δεν τους χορταίνεις λέμε! Σολίδια & αρμονικές, με το τίγρη να επιμένει στη φωνή δίνοντας τα ρέστα του και στο refrain, με τη φοβερή σολάρα να τον ακολουθεί! Καταιγισμός και πάλι με τη κιθάρα να αλλάζει & χρωματίζει το σκηνικό. Κομματάρα με γαμάτο φινάλε. Τσαμπουκαλεμένη είσοδος για το 6ο κομμάτι του δίσκου (“El rey de la carretera “), που μοιάζει να σχηματίζει ένα ηλεκτρικό χέρι πιάνοντας σε από το λαιμό, μην αφήνοντας σε να ανασάνεις. Ο ηλεκτρισμός πέφτει και η ραχοκοκκαλιά του κομματιού σου χαμογελάει, κάνοντας σε να κουνηθείς ρυθμικά, πάνω-κάτω μαζί με τη μπαγκέτα που χτυπάει το ξυλοφορτωμένο ταμπούρο. Και να σου ένα σολίδι φίνο ξεπετάγεται και αναπτύσσεται σε rock riff-άρα από το πουθενά. Ο τίγρης ξαναμπαίνει και κοπανιέται μαζί με τα τύμπανα, φωνάζοντας κάτι στα ισπανικά δυνατά σχετικά με liberta (ελευθερία)! Τη σκυτάλη παίρνει η κιθάρα φτύνοντας νότες του τελειωτικού riff και τη διαδοχή του brutal vocalist στο μικρόφωνο. To κομμάτι ξαναμπαίνει δυνατά επιμένοντας σε d-beat ρυθμούς, ολοκληρώνοντας και αυτή την κομματάρα, η οποία λειτουργεί σαν το τέλειο αγγελιαφόρο για το επόμενο κομμάτι. Το “Discoborregos” για εμένα αποτελεί το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, που σκεφτείτε πόσο πολύ με έχει ενθουσιάσει αυτός ο δίσκος που έγραψα και άρθρο γι’αυτό (το συγκεκριμένο :p), σκεφτείται μεσ’το μυαλό μου πως να φαντάζει το αγαπημένο μου κομμάτι από αυτή τη φανταστική κυκλοφορία. ΟΥΑΟΥΥΥ!! Τεράστια, επική, μελωδική και αργόσυρτη riffara μπαίνει, με το μπάσο & τα τύμπανα να την ακολουθούν, με μερικές σφυριχτές & αρμονικές να ξεπετάγονται, προκαλώντας ατμόσφαιρα, για την οποία είσαι σίγουρος ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν γίνεται να μπαίνει το κομμάτι με τέτοια riffara και τα συνεφή, χωρίς να ετοιμάζεται κάτι… To κομμάτι αλλάζει ξαφνικά, και τις blues-άδικες σολιές τις διαδέχεται ένα riff ξυράφι που κόβει κεφάλια..ΓΗΠΕΔΙΚΟ REFRAIN ακολουθεί με τον αρκουδο-vocalist, να οριέται, φωνάζοντας τους στίχους δυνατά! Μετά το κομμάτι ξεφεύγει! Μπαίνει η screamo φωνή και δίπλα rock n’roll-άδικες κιθάρες να αναπτύσσονται φανταστικά! ΓΑΜΑΝΕ ΟΙ ΜΠΛΑΚ ΠΑΝΤΑ ! Μέτα τρελαίνεται ο άλλος τραγουδιστής και μπαίνει να χώσει και αυτός! ΘΕΟΣ ΑΠΛΑ! Χώσιμο που να ντάξ, και αυτή τη μουσική να μην ακούς, μόνο κουφός δε θα κουνιόταν ρυθμικά πάνω κάτω! To χορευταράδικο, pongo-άτο d-beat των Black Panda κολλάει με τις κιθάρες αυτές απίστευτα λέμε! Το κομμάτι ολοκληρώνεται με ένα φοβερό σόλο για outro. Φανταστικά πράγματα. Slayer-ικές σφυριχτές εισάγουν το “Ulan Bator”, οι οποίες πνέουν έναν κάπως far-west αέρα, χρωματίζοντας γαμάτα το κομμάτι. Rock’n’roll-ίδι σόλο εισάγει το punk-ικό main riff & το d-beat των τυμπάνων, τα οποία σακατεύονται κάτω απ’τους χτύπους των drum sticks. Οι κιθάρες εξαπολύουν σολίδι φανταστικό, το οποίο συνοδεύουν ξανά d-beat-άτα τύμπανα, αρχικά με high-hat και έπειτα με κύμβαλα, που τουμπανιάζουν το κομμάτι για το σπαστέο, απόλυτο φινάλε. Oι κιθάρες & τα τύμπανα του “No Cesara Su Lamento” μας υποδέχονται, σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα τους, και έπειτα γυρνάνε σε μελωδικό slow-tempo d-beat με γαμάτη ανάπτυξη του riff. Η μπάντα χαλαρώνει σε αυτό το σημείο, δίνοντας χρόνο στις κιθάρες να προβάλλουν την ιδέα του outro του κομματιού, το οποίο απελευθερώνει τσαχπίνικες πενιές και metal σολίδια που ξεπετάγονται από παντού, αφήνοντας το κομμάτι να ολοκληρωθεί με έναν πιο ήπιο και χαλαρό τόνο, σε σχέση με τα τσιτάτα outro των προηγούμενων κομματιών. Δε μας χαλάει καθόλου. Γαμώτ! Τελευταίο κομμάτι! Ξενέρααααα, αλλά ντάξ….πάμε για review..”Redneck Zombie“!Το κομμάτι ξεκινάει με έναν διάλογο (τον οποίο εικάζω ότι είναι και αυτό από την προαναφερθείσασα τανία) και το σπινιάρισμα μιας κούρσας…βρρρρρροοοοουυυυμ και ΦΫΓΑΜΕ! Punk-ικη riff-άρα εξαπολύεται με τα τύμπανα να παίζουν του d-beat τον ρυθμό! Οι 2 τραγουδιστές φάση chorus και σαν main vocalist του κομματιού τoν σκισμένο, χώνουν τα δικά τους στα ισπανικά! D-beat & rock n’roll!! Ο παικταράς στη κιθάρα δε κωλώνει να τα πάρει όλα πάνω του, τελειώνει τον δίσκο με σολάρα φανταστική, αποτέλεσμα αρμονικής μετεξέλιξης του main riff του τελευταίου κομματιού της φοβερής και διασκεδαστικής αυτής δισκάρας.


Πολύ ωραίος δίσκος, με μικρά σχετικά κομμάτια αλλά με τόσα φανταστικά στοιχεία το καθένα. Όλα τα κομμάτια ένα και ένα, και κανένα μα κανένα δε μπορεί κάποιος να το βαρεθεί, δεν υπάρχει περίπτωση, για κανένα λόγο. Και αυτό γιατί το κάθε κομμάτι πριν προλάβει να επαναληφθεί, η μπάντα έχει φροντίσει να το τουμπανιάσει ήδη πριν το επόμενο refrain με τόσο ενδιαφέροντα και διαφορετικά στοιχεία. Όπως τα περάσματα απο hxc/punk τύμπανα, να γυρνάνε σε άγρια d-beat με rock n’roll κιθάρες που καταλήγουν στο σπάσιμο του κομματιού με κυμβαλοβολές. Ωραία πράγματα.


Από κάτω παραθέτω κάποια links σχετικά με τους Black Panda, δισκογραφία, κανά γιουτούμπι, καθώς και το ΦουΜπου τους. Οι Black Panda να το ξέρετε επανασυνδέθηκαν από ότι θυμάμαι τον προηγούμενο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη, έχουν βγάλει καινούργιο δίσκο και είχαν ξεκινήσει να περφορμάρουν στα πέριξ της Μαδρίτης και της A Coruñaς. Σας εφιστώ την προσοχή, σε περίπτωση που ακούσετε στο στέκι/κατάληψη της γειτονιάς σας ότι θα παίξουν οι Black Panda, μην τυχόν και δε πάτε. Μαύρο Πάντα που σας έφαγε.

ΛΙΝΞ

Black Panda in Discogs
Black Panda in FB
Black Panda – Dale gas Barry