Goat, Kooba Tercu @ Gagarin 205 – 17/10/2015

Oh right! I did go to this really cool gig but it’s been like a month now… Anyway Ι must put down some words since there are a couple of dudes here and abroad who might be just a little pissed with this incompetence of mine.
Not much promo for the show just a few posters and fewer on the net but the venue was crowded as in the past.

Gig opened with Kooba Tercu from Athens. Heard them but never seen them until then and although at first thought the fit was inappropriate they gave a warm welcome and made all heads bang. 2 percussionists, guitar, bass and a crazy frontman with a synth-deck spreaded their noisy groove for around 45 mins.The grunge/funk/alternative blend they presented was a pleasant surprise. Labeling them has no real point and mentioning bands and influences would definitely spoil the the trick. People that are still not aware of this band might as well now spend a month (or more) with their trucks on repeat.

It’s nice when you have the chance to watch a band live on their heyday. Goat’s second album “Commune” lived up to and surpassed maybe (time will tell) the shock that “World Music” was. So after a short entrance the masked company was set in their costumes holding their tools and ready for the ritual to start. The priestesses started yelling and chanting and the pagan ceremony had begun! “Talk to god”, “Gathering of ancient tribes”, “Goatman”, ” Run to your mama”, “Hide from the sun” were some of the psychedelic gospels that rocked Gagarin that night. People cheering and dancing to the tribal rhythms was the result. Show ended with their long medley of “Det som aldrig förändras” and the melody of  Harvester’s “Kristalen de fina” quenching the fire, as a perfect homage to their progg forefathers. Pleased and enchanted, loyal to the cult until the next time then…

Links
Kooba Tercu S/T Review
Goat
Kooba Tercu Bandcamp

Truckfighters, White Miles, Valley of the Sun @ Melkweg, Amsterdam , 27-02-2014


Πέμπτη απόγευμα, μετά τη δουλειά, κατευθυνθήκαμε προς το Melkweg, μια από τις 2 μεγαλύτερες live σκηνές του Άμστερνταμ, για να δούμε το live των Σουηδών stoner rockers Truckfighters, οι οποίοι περιοδεύουν λόγω του καινούργιου τους δίσκου Universe, ο οποίος αποτελεί τον τέταρτο τους δίσκο. Την μπάντα άνοιγαν οι Valley of the Sun από το Ohio και το δίδυμο των blues rockers White Miles. Στο χώρο του live μπήκαμε στις 20:00 ακριβώς και γύρω στις 20:20 και αφού μόλις είχαμε παραλάβει τη πρώτη μας μπύρα και είχαμε κάνει το basic setup μας, οι Valley of the Sun έκαναν την είσοδο τους. Οι Αμερικανοί μπήκαν στη σκηνή φουριόζοι, παίζοντας ένα 25-λεπτο set, δίνοντας μας μια γεύση από το πρώτο LP τους “The Sayings of the Seers”. Αμερικάνικο groove-άτο heavy, stoner rock με αρκετά γρήγορα περάσματα, μου θύμισαν αρκετά Fu Manchu, Dozer, αλλά και Truckfighters σε κάποια σημεία, τους βρίσκω αρκετά ενδιαφέροντες και υποσχόμενους. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο εκκεντρικός drummer της μπάντας, όχι μόνο λόγω του τρόπου που κοπάναγε τα τύμπανα σαν τρελός εναλλάσσοντας τα 2 χέρια το ένα κάτω από το άλλο και ανάποδα (?!) αλλά και λόγω της πώρωσης του έπαιρνε τρελές γκριμάτσες και φώναζε-τραγούδαγε τους στίχους σα παλαβός!! Πολύ πωρωμένος τύπος, έκανε τη φάση του, δίνοντας και το προσωπικό του show παράλληλα. Σηκωνόταν όρθιος, φώναζε στο κοινό, βάραγε μπότες όντας όρθιος, ενώ παράλληλα μας έκανε σήμα για pongo (το οποίο δυστυχώς και δεν έπαιξε ποτέ). Απολαυστικοί, μας ζέσταναν κατάλληλα για τους headliners του event.
IMG_1848

IMG_1854

Μετά τους Valley of the Sun, πήγαμε για μια γρήγορη μπύρα και καπάκια, γύρω στις 21:00, ήταν η σειρά των White Miles να εισβάλλουν στη σκηνή του Melkweg. Το δίδυμο επιδόθηκε σε blues-άτο rock n’ roll παίζοντας για περίπου ένα 30-λεπτο, δίνοντας πολύ καλές εντυπώσεις, τόσο στη μουσική όσο και στην δυναμική παρουσία τους. Η κοπελιά στη κιθάρα-φωνή το είχε τίγκα το rock star-ιλίκι, ωραία κίνηση & τίγκα στη τσαχπινιά επί σκηνής, η οποία μαζί με τον συνάδελφο της στα drums έκαναν ένα πολύ δυνατό και πολλά υποσχόμενο rock n’roll duo. Το τελευταίο τους κομμάτι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, το οποίο ήταν και το μεγαλύτερο κομμάτι του set τους, το οποίο ήταν τίγκα blues και καθαρά κιθαριστικό. Δύσκολη εκτέλεση επί σκηνής και προϋποθέτει balls σίγουρα, αλλά όπως φάνηκε, η frontwoman τα κατάφερε μια χαρά, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Γύρω στις 21:30, μας καληνύχτισαν και μας προσκάλεσαν να πιούμε καμιά μπύρα μαζί τους στο bar αφού τα σπάσουμε πρώτα στο set των Truckfighters. Δυστυχώς δεν έχω photos από το σετ των White Miles, τελείωσαν οι μπαταρίες του υπερ-τούμπανου φωτογραφικού μου εργαλείου μετά τους Valley of the Sun και το πήρα πρέφα κατά τη διάρκεια του σετ των White Miles. ΣΚΑΤΑ!!

Μετά τη πολύ δυναμική performance των White Miles, πήγαμε στο μπάρ για να προμηθευτούμε τη τρίτη και τελευταία μπύρα της βραδιάς, βασικό συστατικό της προετοιμασίας μας για την είσοδο των Truckfighters στη σκηνή του Melkweg. Ενώ τα λέγαμε μεταξύ μας, μπήκε στο background να παίζει το ψυχεδελέ instrumental “Altered State”, ενώ τα φώτα ήταν ακόμα αναμμένα, μετά από ένα 20-λεπτο κενό μεταξύ των δυο συγκροτημάτων. Σε κάποια φάση, στα μέσα του κομματιού, μόνο οι κόκκινοι προβολείς φωτίζουν την σκηνή, σχηματίζοντας πύρινους περιστρεφόμενους ήλιους, εφαπτόμενους στο πανό των Truckfighters από το εξώφυλλο του Universe LP. Το κομμάτι τελειώνει, και μπουκάρουν στη σκηνή οι Truckfighters! Πρώτα τα τύμπανα, μετά η κιθάρα και μετά η φωνή/μπάσο. Η μπάντα ξεκίνησε δυνατά παίζοντας πρώτα τα πιο stoner-άδικα του Universe LP και έπειτα συνέχισε με ένα mix από τους παλιότερους της δίσκους.

IMG_1860

IMG_1861

IMG_1858

IMG_1862

IMG_1864
Τα κομμάτια που θυμάμαι από το setlist τους ήταν τα ακόλουθα (επισυνάπτω για το κάθε κομμάτι τον δίσκο και τη στουντιακή διάρκεια του).
Με ‘X’ μαρκάρω τα κομμάτια/album για τα οποία δεν είμαι σίγουρος ότι εκτελέστηκαν.

Altered state – Gravity X (08:28)
Mind Control – Universe (03:56)
The Chairman – Universe (07:54)
Get lifted – Universe (05:57)
Last Curfew – Mania (08:00)
X (X)
Super funk – Gravity X (05:08)
X (Phi)
Και στο encore:

Manhattan Project – Gravity X (6:27)
Monte Gargano – Mania (05:20)
Desert Cruiser – Gravity X (07:30)

Συνολικός στουντιακός χρόνος : ~ 46.6 + 2X
Αναμονή για encore : ~ 5
Αυτοσχεδιασμός κατά τη διάρκεια του “Desert Cruiser” : ~ 10
Συνολικός καταγεγραμμένος χρόνος του λάιβ (+ αναμονή για encore): ~ 1h:15

Tracks per album (δε μετράω το ένα τελείως άγνωστο κομμάτια):

Gravity X (2005) x 4
Phi (2007) x 1
Mania (2009) x 2
Universe (2014) x 3

Η μπάντα τα έσπασε τελείως, και όπως βλέπουμε από τα παραπάνω data, τα περισσότερα κομμάτια ήταν από τον πρώτο γαμηστερό τους δίσκο “Gravity X” και από το τελευταίο album Universe. Εντύπωση μου έκανε το παίξιμο του μπασίστα-τραγουδιστή, ο οποίος έπαιζε το μπάσο τίγκα χαμηλά, το κοπάναγε ρυθμικά και άλλοτε το έπιανε-γρατζούναγε σαν να παίζει κιθάρα. Πολύ συγχορδία και πολύπλοκα πιασίματα στο μπάσο, λες και η μπάντα είχε 2 κιθαρίστες, με τον ένα να παίζει το ρυθμό και τον άλλο να βρίσκει τις δικές του διεξόδους στον εμπλουτισμό του εκάστοτε κομματιού. Πολύ groove-άτοι, ορεξάτοι και χορευταράδες οι Truckfighters, σε συνεχή αλληλεπίδραση με το κοινό, είτε κάνοντας γκριμάτσες, είτε δίνοντας το λόγο στη πρώτη γραμμή του κοινού, κάνοντας ότι περνάει από το χέρι τους για να χορέψουμε με τη ψυχή μας & να καλοπεράσουμε. Μετά το πρώτο σέτ και την 5-λεπτη αναμονή, ξαναμπήκαν δυνατά για ένα τίγκα πωρωτικό encore παίζοντας το “Manhattan Project”, το “Monte Gargano” και τη καλύτερη τους κομματάρα, το πασίγνωστο “Desert Cruiser”, όπου εκεί ξεφύγαμε τελείως! Ξεκίνησαν να εκτελούν κανονικά το “Desert Cruiser” και σε κάποια φάση άρχισαν να αυτοσχεδιάζουν πάνω του, μπροστά μας για τουλάχιστον 10 λεπτά!! Γαμώ τα σκηνικά! Μελωδιάρες & grooves να ξεχύνονται από παντού, μέχρι την επιστροφή του κυρίως θέματος της κομματάρας αυτής και το finale. Γαμάτη στιγμή κατά τη διάρκεια του finale, μια κοπελιά η οποία τράβαγε όλο το live από την αρχή, ανεβαίνει στη σκηνή, τραβάει τη μπάντα και κάνει καπάκια stage diving, με τη camera να κάνει record τη πορεία της πάνω από το πλήθος του κόσμου που χόρευε σα τρελό!


Ωραία φάση για Πέμπτη απόγευμα στο Άμστερνταμ, με γαμηστερό stoner rock από τους Truckfighters! Εύκολα ξανασκάω σε live τους!
Εάν τους πετύχετε πουθενά, να πάτε όπως είστε! Θα περάσετε τουλάχιστον ΓΑΜΑΤΑ!


Νομίζατε ότι θα μου ξεφύγετε τόσο εύκολα???


Truckfighters – Homeworx
Desert Cruiser
Last curfew
Monte Gargano
Get lifed
The Deal
Superfunk


Linx
Valley of the Sun @ FB
Valley of the Sun @ Bandcamp
White Miles Page
White Miles @ FB
Truckfighters Page
Truckfighters @ FB
Truckfighters @ Discogs

Autistic Youth – Belgrado – Brat Pack @ OCCII Amsterdam, 04-02-2014

occii-belgrado-brpack-autiyouth-flyer

Καιρό είχα να πάω να περάσω καμιά βόλτα από την OCCII. Η OCCII είναι μια alternative πολιτιστικός χώρος στο Άμστερνταμ, η οποία φιλοξενεί καθημερινά κάθε λογής μουσικά events. Από folk και reggae, μέχρι punk/hxc και experimental doom. Και γαμώ τα μέρη δηλαδή! Τη Δευτέρα με κάλεσε ένας πολύ καλός φίλος μου & συναυλιοκολλητός, πληροφορώντας με για το live της Τρίτης, όπου θα έπαιζε μια πολύ γαμάτη μπάντα από την Ισπανία, οι Belgrado. Μου στέλνει και ένα λίνκ για να τσεκάρω με την ησυχία μου, όντας 100% σίγουρος ότι “Kλάιν μάιν, πάλι τίποτα καζανάκια θα είναι (grindcore-crustcore)…”, πατάω το λίνκ, και ΟΥΑΟΥ!!! Έπαθα τη πλάκα μου με τη μπάντα, μπάντα που ήδη έχει 3 D.I.Y κυκλοφορίες (2xLP και 1×7″ ΕP) και παίζει φανταστικό post-punk. Καπάκια του απαντάω θετικά σε φάση “τα λέμε αύριο στις 21:00 μέσ’την OCCII! Εννοείται πως θα’ρθω!” και έτσι κι έγινε. Την επομένη το απόγευμα, ξεκίνησα για το λάιβ στο οποίο και έφθασα κάπως αργοπορημένα γύρω στις 21:10 (δουλειά & φαί & άραγμα θυσίασαν εύκολα ένα μέρος του λάιβ), χάνοντας τις 2 πρώτες μπάντες που άνοιγαν το λάιβ που απαρτιζόταν από τους Οpen Wounds (NL), Weekend Love (NL), Brat Pack (NL), Belgrado (ES) και Autistic Youth (US). Γύρω στις 21:15, και ίσα που πρόλαβα να πάρω μια μπύρα από το μπάρ, μπήκαν οι Brat Pack.

1

Οι Brat Pack μπήκαν δυνατά στη σκηνή, παίζοντας ταχύτατο punk με thrash καταβολές αλά Toxic Holocaust/Municipal Waste, με αρκετά στακάτα hardcore-άδικα break downs! Η μπάντα φάνηκε να είναι πολύ καλά προβαρισμένη και ορεξάτη. Οι άμεσες επιδράσεις των evil riff τους πάνω στο κοινό φάνηκαν λίγα λεπτά μετά την είσοδο τους στο σανίδι, όπου το κοινό στην αρχή άρχισε με χαλαρό head banging το οποίο εξελίχθηκε σταδιακά σε ελικοπτεράκι! Γαμώ! Μπόλικος χαμός και τζέρτζελος! Πρώτη φορά τους βλέπω σε λάιβ και σχημάτισα πολύ καλές εντυπώσεις, περιμένω πως και πως να τους ξαναπετύχω πουθενά στα πέριξ! Αφού έπαιξαν το 30-λεπτο σέτ τους (6-7 κομμάτια), τα φώτα επανήλθαν και εγώ με το συναυλιοκολλητό πήγαμε στο μπάρ για να προμηθευτούμε καμιά μπύρα ακόμη και να κάνουμε κάνουμε κανά τσιγάρο στο πρώτο όροφο του κτιρίου. Μετά το διάλειμμα, θα ήταν η σειρά των Belgrado να μπουκάρουν στη σκηνή της OCCII.

2

Γύρω στις 22:30, τα φώτα έκλεισαν για να αρχίσει το σέτ των Belgrado (btw Belgrado = Βελιγράδι). Οι Belgrado μπήκαν στη σκηνή και καπάκια, χωρίς δεύτερη σκέψη, εξαπέλυσαν την 80’s post-punk επίθεση τους, με την τραγουδίστρια να τραγουδάει άλλωτε στα ισπανικά, άλλωτε στα αγγλικά και στα σέρβικα, χορεύοντας ασταμάτητα με τις μουσικάρες που έβγαιναν από τα ηχεία. Τραγούδαγε κάνοντας χρήση echo effect, κάνοντας τη μουσική τους ακόμα πιο σκοτεινή και μυστηριακή. Η μπάντα έπαιξε ολόκληρο το καινούργιο της δίσκο Siglo XXI, στον οποίο φαίνονται οι cold wave, post punk και gothic αναζητήσεις της μπάντας. Σε κάποια σημεία δε, μπόρεσα να διακρίνω και κάποιες επιρροές από Amebix, σκοτάδι στις κιθάρες και εμβατηριακά τύμπανα να δημιουργούν μια πολύ βαριά και μυστήρια ατμόσφαιρα. Από το παίξιμο της μπάντας, μπορώ να πω ότι όλοι συμμετέχουν ισοδύναμα στη ποιότητα του ήχου τους. Πρίμο μπάσο τίγκα, κρατάει τη κιθάρα και τα στακάτα τύμπανα μαζί,βουίζοντας ηλεκτρισμό και τσίτες. Μάταιες μελωδίες να ξεγλιστράνε από τις κιθάρες, κάνοντας το σκηνικό νοσηρό και παγωμένο αλά Bauhaus, χρωματιζόντας το όταν πρέπει με πολύ εύστοχες αρμονικές. Ευρηματικά riff που σε κερδίζουν από τη πρώτη ακρόαση στάνταρντ! Τα τύμπανα μου έκαναν τη περισσότερη εντύπωση κατά τη διάρκεια του λαίβ, και αυτό λόγο της συνεχόμενης εναλλαγής του ρυθμού και των γαμάτων γεφυρών μέσα στα κομμάτια του σετ. Πολύ παικτρόνι ο drummer, ο οποίος είχε βαλθεί να κάνει το high-hat να ματώσει με τις παράλληλες μπαγκετιές του, κάνοντας το κοινό να γουστάρει τη ζωή του, χορεύοντας ξέφρενα με τον ρυθμό και το στακάτο και αυστηρό παίξιμο του. Η frontwoman ήταν επίσης εντυπωσιακή, με την εκκεντρική και τίγκα αλληλεπιδραστική με το κοινό παρουσία της. Απλώς μας έκανε ότι ήθελε. Τη μια επιδιδόταν σε τρελούς χορούς και “σπασίματα” του σώματος της, την άλλη έμπαινε μέσ’το κοινό κάνοντας μας από το χορό να γυρίσουμε pongo στα καπάκια (ιδιαίτερο respect στις κοπελιές του live), κάνοντας μας να ηρεμούμε και να υπνοβατούμε στα αιθέρια τραγούδια της, που οι νότες τους δημιουργούσαν αυτή τη φαντασμαγορική και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Και γαμώ τις performance οι Belgrado, μας έκαναν το συγκεκριμένο 30-40-λεπτο αξέχαστο και στάνταρντ αναμένω την επόμενη τους κυκλοφορία σα τρελός. Απολαυστικοί!

4

3

5

Τελευταία βόλτα στο μπάρ για γρήγορη & δροσιστική ανασυγκρότηση μετά τους Belgrado. Το σέτ των Αutistic Youth ξεκίνησε στις 23:20, με τη μπάντα να παίζει γρήγορο punk, με τα θέματα της κιθάρας και τη φωνή να μου θυμίζουν έντονα Turbonegro. Γρήγορο και στακάτο παίξιμο στα όργανα, γαμάτα back-vocals στα refrain, η μπάντα μας διασκέδασε για περίπου 25 λεπτά, εκτελώντας 6-7 τσιτάτα κομμάτια, αποχώρησε για άλλα 5 και ξαναεπέστρεψε με encore για άλλα 2 κομμάτια.

6

Πολύ ωραίο κλείσιμο του live και της βραδιάς, όπου αφού τελειώσαμε τη μπύρα & το τσιγάρο, χαζέψαμε για λίγο στα τραπεζάκια του merchandice δίπλα από το μπάρ, ακούσαμε και κανά 2 κομμάτια (το ενα ήταν δε τρελή κομματάρα και δε ξέρω ποιος το λέει!DAMN!) από το σέτ του dj ο οποίος θα κρατούσε μουσική συντροφιά στο κοινό που ήθελε να τη πέσει λίγο παραπάνω στο μπάρ μετά το πέρας του live. Βγήκαμε έξω και πήγαμε να ξεκλειδώσουμε τις κούρσες μας, συνειδητοποιώντας ότι είχε βάλει έναν παντοδύναμο ΝΟΤΙΑ να φυσάει κόντρα για όλη την διαδρομή! Ειδικά στην De Boelelaan, μπροστά από το πανέπι, είχε σηκωθεί σίφουνας που μου’σκαγε μάπες τρελές μέχρι να μπορέσω να χωθώ στα στενά και να του ξεφύγω! Αλλά το ξύλο που έφαγα από τον αέρα για περίπου ενός 30-λεπτου ήταν αμελητέο σε σχέση με την ευχαρίστηση που πήρα βλέποντας τους Belgrado, τους Brat Pack και τους Autistic Youth στην OCCII Τρίτη βράδυ! Και γαμώ τις βραδιές! Α και απο κάτω παίζει τι άλλο παρά HOMEWORK για εσάς! Τι? Έτσι θα σας άφηνα??
Τσεκάρετε Belgrado οπωσδήποτε, και εαν ακούσετε τίποτα, ότι παίζουν στη πόλη σας, μην τυχόν και δε περάσετε να τους δείτε.
Θα χάσετε.

Υ.Γ: H τούρτα στο flier έχει να κάνει με τα γενέθλια της κοπελιάς από την OCCII που διοργανώνει τα punk/hxc events που συνέπιπταν με την ημερομηνία του live.
Υ.Γ 2: Όλες οι photoz τραβήχτηκαν από το super-duper,μπλέ και σχεδόν vintage εργαλείο Canon PowerShot A495!!


Homeworkx

OCCII Amsterdam

Belgrado
Belgrado in FB
Belgrado in Bandcamp
Belgrado – Siglo-xxi-2

Autistic Youth
Autistic Youth in FB
Autistic Youth in Bandcamp
Autistic Youth – Empty Eyes

Brat Pack
Brat Pack in FB
Brat Pack in Bandcamp
Brat Pack – Elections

IMG_1838Σχέδιο στο καπνιστήριο της OCCII, από κάτω έγραφε το εξής url: http://www.dirtroadcotton.com

Mogwai & Forest Swords – Paradiso Amsterdam, 30-01-2014



Πέμπτη απόγευμα, φύγαμε από τη δουλειά κατευθυνόμενοι προς Leidzeplein, όπου βρίσκεται το ένα από τα δυο μεγαλύτερα live-άδικα του Άμστερνταμ, το Paradiso.
Εκεί θα βλέπαμε τους Mogwai, αγαπημένη σκοτσέζικη μπάντα η οποία περιοδεύει λόγω του καινούργιου της δίσκου, το Rave Tapes, το οποίο και κυκλοφόρησε στις 20 του Γενάρη. Τους Mogwai θα άνοιγαν οι Forest Swords, η one-man band του Matthew Barnes, οι οποίοι θα ανέβαιναν στη σκηνή του Paradiso στις 19:30 sharp.
Είχα τσεκάρει το καιρό για εκείνο το βράδυ, και το δελτίο έλεγε ότι η θερμοκρασία θα ανέβαινε προς το απόγευμα. Αρχίδια. -2 λοιπόν και να’μαστε εμείς μπροστά
από το μαγαζί στις 19:10, περιμένοντας στην ουρά για να μπούμε στο κλάμπ. Το event ήταν sold-out (λογικό) οπότε υπήρξε μια σχετική καθυστέρηση μέχρι να μπουκάρουμε στη μεγάλη σκηνή του Paradiso, έχοντας κάνει set το configuration μας (μπουφάν,merchandise,μπύρες).


Οι Forest Swords ξεκίνησαν το set τους στις 19:30 ακριβώς, ενώ εμείς είμασταν ακόμα στη φάση “merchandise” του configuration, οπότε χάσαμε κανα 10-λεπτο από το ηλεκτρονικό, experimental set τους. Την μπάντα αποτελούσαν 2 άτομα, ένας στη κιθάρα + samples-ambience και άλλος ένας στο μπάσο. Από το 1-μιση κομμάτι που άκουσα καθώς επίσης δεν τους είχα ψάξει καθόλου πριν το λάιβ, μπορώ να πω πως με ιντρίγκαραν αρκετά και μπήκα ήδη στο τριπάκι να τους ψάξω περισσότερο. Από την άλλη το set τους δυστυχώς ήταν σύντομο (μόνο 1 μισάωρο), και πάνω που άρχισα να μπαίνω στη φάση τους, το set τελείωσε.


Εφοδιαστήκαμε με άλλο ένα set μπύρες, και αράξαμε, χαζεύοντας το equipment των Mogwai.

Η φάση είχε ως εξής’ στα αριστερά της σκηνής έπαιζαν 11-12 ηλεκτρικές κιθάρες, δίπλα τους προς το κέντρο της σκηνής 4-5 μεγάλοι Marshall ενισχυτές με μερικές κεφαλές Orange, στη μέση ήταν to synth setup ακριβώς μπροστά του percussion, τέρμα πίσω τα ντράμς και στα δεξιά 4-5 τεράστιοι Orange ενισχυτές, για full destruction experience. Στον έναν Orange ενισχυτή στη δεξιά πτέρυγα, έπαιζε και μια κουκουβάγια..ναι μια φιγούρα κουκουβάγιας. Τι σκατά κάνει μια κουκουβάγια στους Mogwai?? What are you doing there, BIG…BAD…OWL??? (ρίξαμε πολύ γέλιο με την συγκεκριμένη κουκουβάγια, γιατί σε πρώτη φάση δεν είμασταν σίγουροι εάν όντως ήταν μια φιγούρα κουκουβάγιας ή κάτι άλλο που έμοιαζε με κουκουβάγια λόγω του φωτισμού!) Πάνω από τη σκηνή δέσποζαν άπειρα φώτα τύπου κανόνι για super production για άπειρη ψυχεδελική τζερτζελο-experience για τα μάτια του θεατή, καθώς και 3 τεράστια ροζ εξάγωνα, σαν αυτά στο εξώφυλλο του Rave Tapes. Η ξενέρα ως εδώ ήταν ότι για ΟΛΑ αυτά τα όργανα, το Paradiso (ή οι Mogwai) είχαν μόνο ένα παιδί για να τσεκάρει τα πάντα πριν το σετ τους (κούρδισμα κιθάρας/check drums/check keyboard/check percussion). Έλεος! Ο καημένος ο τυπάς γενικά τσέκαρε από τις 20:05 μέχρι τις 9 παρά όπου και μπήκαν οι Mogwai. Εάν είχαν βάλει και κάποιον άλλο μαζί του, θα μπορούσαμε να είχαμε ακούσει είτε άλλο ένα κομμάτι από Forest Swords, είτε ένα ακόμα από Mogwai.


Κλείνουν τα φώτα και μπαίνουν οι Mogwai, με φωτισμό μπλε σκούρο & πυκνές δέσμες γαλάζιων ακτίνων.

2

Το setup τους γενικά σε όλο το λάιβ,
3 x κιθάρες (1 κιθάρα γύρναγε και σε βιολί),
1 x ντράμς,
1 x keyboards/samples,
1 x bass,
1 x percussion.


Το setlist τους ήταν το ακόλουθο (επισυνάπτω για το κάθε κομμάτι τον δίσκο και τη στουντιακή διάρκεια του):


Heard About You Last Night – Rave Tapes [5:22]
Rano Pano – Hardcore Will Never Die, But You Will [5:15]
I’m Jim Morrison, I’m Dead – The Hawk Is Howling [6:46]
Blues Hour – Rave Tapes [6:17]
Friend of the Night – Mr Beast [5:30]
Deesh – Rave Tapes [5:33]
Killing All the Flies – Happy Songs for Happy People [4:35]
Master Card – Rave Tapes [3:57]
How to Be a Werewolf – Hardcore Will Never Die, But You Will [6:23]
Auto Rock – Mr Beast [4:18]
The Lord Is Out of Control – Rave Tapes [4:21]
Remurdered – Rave Tapes [6:25]


Ναι είχαμε και ένα encore!


White Noise – Hardcore Will Never Die, But You Will [5:04]
We’re No Here – Mr Beast [5:39]


Συνολικός στουντιακός χρόνος : 75.416 ~ 1h:15
Συνολικός λάιβ χρόνος (+ αναμονή για encore): ~ 1h:20


Tracks per album:

Rave Tapes (20 January 2014) x 6
Hardcore Will Never Die, But You Will (2011) x 3
The Hawk Is Howling (2008) x 1
Mr Beast (2006) x 3
Happy Songs for Happy People (2003) x 1


Η μπάντα, λιγομίλητη όπως πάντα, έχοντας κάνει πολύ καλές επιλογές κομματιών για το πρόγραμμα τους μας διασκέδασαν για λίγο παραπάνω απο μια ώρα και δέκα λεπτά,
περφορμάροντας 8 κομμάτια από τους πιο παλιούς τους δίσκους και 6 από το τελευταίο τους LP Rave Tapes, το οποίο ήταν και ο λόγος της περιοδείας τους. Χαλαροί στα χαλαρά σημεία, αλλά και παντοδύναμοι στα noisy σημεία-peaks των κομματιών τους, με άφθονο γδάρσιμο των χορδών, οι Mogwai τιμωρούσαν τις κιθάρες βίαια, κάνοντας μας να ζητάμε ακόμα περισσότερο από τον ηλεκτρικό όγκο που παρήγαγαν, παίρνοντας μας τα μυαλά, κάνοντας μας εθισμένους σε αυτήν την ατμόσφαιρα. Ο φωτισμός μου έκανε πολύ εντύπωση (του οποίου το setup έκαναν τα 15 άτομα του συνεργείου κανά 30-λεπτο για να μαζέψουν μετά το λάιβ), του οποίου η κυρίως παλέττα απαρτιζόταν από σκούρες αποχρώσεις του μπλε, του πράσινου, του πορτοκαλί και του κόκκινου. Πολύ ωραία patterns, με πηκτές λευκές δέσμες να χρωματίζουν τα main μπλέ patterns και να εξαπολύονται προς κάθε κατεύθυνση. Τα καλύτερα μου σημεία ήταν στο peak του “Killing All the Flies”, που για όλο το peak οι ακτίνες αναβόσβηναν από τη σκηνή, τουμπανιάζοντας το experience της συγκεκριμένης κομματάρας καθώς και στο encore, όπου τα πάντα έγιναν πορφυρά, ήταν λες και έπαιζαν μέσα σε ηφαίστειο, ανάμεσα στις πύρινες γλώσσες βίαιης λάβας.

3

4

5

6

7

1

8

Σε γενικές γραμμές, πολύ ωραίο live, πολύ ωραία εμπειρία, φοβερές μουσικάρες για τα μάτια, τη ψυχή και το μυαλό. Μακάρι να έπαιζαν λίγο παραπάνω (δεν ήταν όπως τότε που έπαιζαν Ελλάδα στο Πεδίο του Άρεως από πίσω, όπου έπαιξαν 2-μιση ώρες με Αγγελάκα-Βελιώτη), αλλά εντάξει, Mogwai είναι αυτοί, είναι οι grandmaster σε αυτό που κάνουν, οπότε και εμείς πάσο. Να πάτε να τους δείτε εάν περάσουν από εκεί που βρίσκεστε, θα σας μαγέψουν, στάνταρντ.


Y.Γ: Μη ξεχάσετε να τσεκάρετε τα λίνξ από κάτω για homework!
Y.Γ 2: Πολλά θένξ στον καλό μου φίλο Psylus για τις PHOTOZ!!


Λινξ

Forest Swords
Forest Swords
Engravings


Mogwai
Mogwai
Rave Tapes (20 January 2014)
Hardcore Will Never Die, But You Will (2011)
The Hawk Is Howling (2008)
Mr Beast (2006)
Happy Songs for Happy People (2003)