Black Panda – Tanque De 98 Octanos (2007)



Ήταν αυτός ο καιρός στο πανέπι, που παίρναμε τα πιο grind-core & brutal μαθήματα της σχολής. Μιλάμε για καθημερινά, εντατικότατα 10-ωρα μπροστά από το pc. Μετά το 7-ωρο τα μάτια μας ήδη δάκρυζαν και τα μυαλά μας απλώς δεν ανταποκρινόντουσαν στις διαταγές μας, αφήνοντας μας σαν zombie να κοιτάμε ανήμποροι τις τίγκα στη συνάρτηση οθόνες. Υπήρχαν όμως και οι καλές στιγμές, καθώς στην ομάδα μας ήταν ένας πολύ καλός μου φίλος και όταν τον είχα γνωρίσει πρώτο έτος άκουγε πολυ punk, εεε όσο περνούσαν τα χρόνια, τα γούστα του μετεξελίχθηκαν σε πιο crust, πράγμα πρωτόγνωρο για μένα. Εγώ τότε γούσταρα Wolves In the Throne Room (fuck! πάλι input του ίδιου ατόμου το οποίο μεταδόθηκε και στο υπόλοιπο παρεάκι πιο γρήγορα και από τη πανούκλα) και εκείνος σε κάθε session μου έφερνε και μερικά καλούδια για ακρόαση αν και ήξερε ότι δε θα τα πολύ άκουγα λόγο των WITTR. Όταν κολλάς με αυτούς, κολλάς. Τελεία και παύλα. Πολλούς από αυτούς τους δίσκους η αλήθεια είναι ότι τους παραδέχτηκα κάποιο καιρό αργότερα, αλλά 3 ήταν οι μπάντες που μου είχαν κάνει εντύπωση’ οι Fall Of Efrafa, λόγω του doom-ώδη ήχου τους, οι οποίοι έκαναν λακωνική χρήση crust τυμπάνων όποτε θεωρείτο τελείως απαραίτητο (γαμώ!), οι Ictus με το φοβερό crust-screamo τους, και οι Black Panda, λόγω μοναδικότητας εικαστικού & μουσικού στύλ,γενικώς στύλ. Ήταν πολύ διαφορετικοί από όλους τους υπόλοιπους crust-άδες.


Και αυτοί από την Ισπανία όπως και οι προαναφερθείσαντες Ictus (ταμ ταμ ταμ! στάνταρντ θα παίξει αφιέρωμα στο ισπανικό crust, δεν υπάρχει περίπτωση! ) και πιο συγκεκριμένα από την A Coruña, μια πόλη στα βορειοδυτικά της Ισπανίας με πλούσια crust σκηνή (Ictus, Madame Germen, SL’S3, Hongo, Ursus etc). Το εξώφυλλο και μόνο του δίσκου “Tanque De 98 Octanos” (κυκλοφόρησε το 2007 από την Trabuc records (LOL!!) ), του οποίου την thumbnail-άτη προεπισκόπηση έτυχε να πετύχω κάνοντας zapping στα αρχαία sectors του γέρου δίσκου μου κάποιες μέρες πριν το τελευταίο τσάφ (“αντίο” στην γλώσσα των δίσκων & του hardware/ηλεκτρικών συσκευών γενικώς) ήταν αρκετό για να με (ξανα)ιντριγκάρει και να κάτσω να τους τσεκάρω κάπως πιο διεξοδικά & ολοκληρωμένα, με την ησυχία μου, χωρίς εξεταστικές και σωρούς κώδικα που πρέπει να γραφτούν εχθές.
Αντικρίζω κομιξ-άτο σκηνικό, με έναν τυπά να τρέχει με τη κούρσα-κάμπριο του γκαζάτος, κατευθείαν μέσ’το στόμα ενός τεράστιου οργισμένου (αρκούδας) Πάντα!!
Γαμώ τα σκηνικά! Γαμώ τα κάλτ εξώφυλλα! Χμμμ, ο δίσκος περιέχει 10 κομμάτια, με το καθένα να έχει μέσο όρο διάρκειας τα 2:10 λεπτά, μικρός δίσκος, αλλά για να δούμε τι θα δούμε! Σφηνάκια νιτρογλυκερίνης μυρίζει το σκηνικό! ΚΑΙΙΙΙΙ ΠΑΜΕ!


Ο δίσκος μπαίνει με το “Dale gas Barry” και τον διάλογο των δυο μηχανικών και του Max (Mel Gibson) από τη ταινία Mad Max (1979) spanish subbed. Το όχημα μαρσάρει απειλητικά, δίνοντας τη σκυτάλη στα d-beat τύμπανα των Black Panda. Rock n’roll-άδικες κιθάρες σκάνε, κολλώντας πάνω στα τύμπανα, προμηνύοντας τον χαμό που θα ακολουθήσει! Ναι καλά ακούσατε! rock n’ roll & d-beat = crust n’ roll! Φοβερό! Το main riff κάνει χώρο για να μπούνε διαδοχικά οι 2 τραγουδιστές, ο ένας φάση αρκούδα ( το Μαύρο Πάντα?!) και ο δεύτερος πιο σκίσιμο, πιο screamo να το θέσω έτσι, πιο τιγρέ σε σχέση με τον Αρκούδο. Οι 2 τραγουδιστές τα χώνουν εναλλάξ ανά διαστήματα, στα οποία ανάμεσα ξεπροβάλλονται ροκάδικες (τελείως!ΓΑΜΩ!) πενιές που καταλήγουν σε μίνι-φανταστικά-αναζωογονητικότατα σόλοζζ! Σε κάποια φάση, παράλληλα με το main riff, αναπτύσσεται δεύτερη riffara, η οποία υπερισχύει, καταλήγει σε σόλο, παύει στιγμιαία και επιστρέφει παντοδύναμη, δείχνοντας τα δόντια της. Τα τύμπανα μπαίνουν και αυτά σαρώνοντας τα πάντα! Μπασάρα και σολίδια ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΜΟΣ! ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ! To δεύτερο κομμάτι του δίσκου μπαίνει γκαζάτο (“Seguiremos Fumando“), με χώσιμο main riff και τιγκαριστής μπασάρας αρχικά! Τα τύμπανα μπαίνουν και αυτά στο ξεσάλωμα, καταστρέφοντας σαν οδοστρωτήρας τα πάντα στο πέρασμα του Μαύρου Πάντα! Σε κάποια φάση, οι τσαμπουκαλεμένες κιθάρες μεταμορφώνονται σε μελωδίες, που δίνουν πάτημα στο τίγρη να κάνει τα δικά του και να επιστρέψει πίσω για το refrain, όπου οι αρχικές κιθάρες & τύμπανα επιστρέφουν με μανία! Ακολουθεί μελωδική γέφυρα με σόλο κιθάρας και τίγκα μπάσο να κουμαντάρει τα τύμπανα.. Ώσπου μετά από λίγο, ο χαμός επιστρέφει για την αποκορύφωση του κομματιού.. Μελωδική κιθάρα και αργό μπάσο καθαρίζουν την ατμόσφαιρα..και με σκαλώνουν ακόμα παραπάνω με το τι ακριβώς τραγουδάει ο τραγουδιστής εκείνη τη στιγμή, τι ακριβώς λέει, καθώς δεν ομιλώ ισπανικά (τιουιουιουιου). Μετά το peak του κομματιού, οι κιθάρες & τα τύμπανα ξαναλλάζουν μορφή, σπρώχνοντας τη δεύτερη κομματάρα του δίσκου, στο outro, και διαδοχικά στο τρίτο κομμάτι. “Ruedas De Fuego” λοιπόν και συνεχίζουμε με γαμηστερό rock n’ rooooooooolll OYOYOYOYOYΓΙΕ! Μελωδικό punk-ικο χώσιμο στις κιθάρες & χαλαρό d-beat στα τύμπανα δίνουν μια μίξη από feelings, το old school συναντάει το καινούργιο, βλέποντας απλώς πόσο καλά τα πάνε τα 2 είδη αυτά μαζί αλλά και ότι οι παικταράδες Black Panda ξέρουν πολύ καλά τι κάνουνε. Ο τίγρης τραγουδάει σόλο αλλά που και που μπαίνει με καθαρά ο αρκούδος. Έπειτα, το refrain μπαίνει όπου ξέφρενα ηλεκτρικά σολίδια αλωνίζουν ανήμερα, δίνοντας πάτημα στους 2 τραγουδιστές να μπουκάρουν και αυτοί μαζί, τουμπανιάζοντας και ολοκληρώνοντας το κομμάτι, το οποίο κλείνει με αλλαγές μεταξύ του main riff και παρείστικου chorus. Bass-άτη είσοδος για το “Anti-cop“, με τον ρυθμό να σε κοιτάει στα μάτια χαιδεύοντας το ρόπαλο του. Σολίδι, και πάμε για ντου με τσαμπουκαλεμένο hxc/punk με ένα τίγρη να σκίζεται στο πέρασμα του τριαξωνικού των Black Panda. Γύρισμα και συνέχεια για την ανάπτυξη του main riff & καπάκια σφυροκόπημα με σολίδια from hell!! Μετά η φωνή γυρνάει για τη τελική ευθεία, τη τελική έκρηξη! Ο ΧΑΜΟΣ! Ισοπεδωτικό D-BEAT στα τύμπανα, rock n’ roll, αρχιδάτα σόλο και βουρ! Το τέλειο μακελειό για να μπει το “JC vs. LK“, το οποίο μπαίνει με punk μελωδιάρα, την οποία ακολουθούν τα καταιγιστικά τύμπανα που σε πορώνουν και σε κάνουν να θές και άλλλλλλο, δεν τους χορταίνεις λέμε! Σολίδια & αρμονικές, με το τίγρη να επιμένει στη φωνή δίνοντας τα ρέστα του και στο refrain, με τη φοβερή σολάρα να τον ακολουθεί! Καταιγισμός και πάλι με τη κιθάρα να αλλάζει & χρωματίζει το σκηνικό. Κομματάρα με γαμάτο φινάλε. Τσαμπουκαλεμένη είσοδος για το 6ο κομμάτι του δίσκου (“El rey de la carretera “), που μοιάζει να σχηματίζει ένα ηλεκτρικό χέρι πιάνοντας σε από το λαιμό, μην αφήνοντας σε να ανασάνεις. Ο ηλεκτρισμός πέφτει και η ραχοκοκκαλιά του κομματιού σου χαμογελάει, κάνοντας σε να κουνηθείς ρυθμικά, πάνω-κάτω μαζί με τη μπαγκέτα που χτυπάει το ξυλοφορτωμένο ταμπούρο. Και να σου ένα σολίδι φίνο ξεπετάγεται και αναπτύσσεται σε rock riff-άρα από το πουθενά. Ο τίγρης ξαναμπαίνει και κοπανιέται μαζί με τα τύμπανα, φωνάζοντας κάτι στα ισπανικά δυνατά σχετικά με liberta (ελευθερία)! Τη σκυτάλη παίρνει η κιθάρα φτύνοντας νότες του τελειωτικού riff και τη διαδοχή του brutal vocalist στο μικρόφωνο. To κομμάτι ξαναμπαίνει δυνατά επιμένοντας σε d-beat ρυθμούς, ολοκληρώνοντας και αυτή την κομματάρα, η οποία λειτουργεί σαν το τέλειο αγγελιαφόρο για το επόμενο κομμάτι. Το “Discoborregos” για εμένα αποτελεί το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, που σκεφτείτε πόσο πολύ με έχει ενθουσιάσει αυτός ο δίσκος που έγραψα και άρθρο γι’αυτό (το συγκεκριμένο :p), σκεφτείται μεσ’το μυαλό μου πως να φαντάζει το αγαπημένο μου κομμάτι από αυτή τη φανταστική κυκλοφορία. ΟΥΑΟΥΥΥ!! Τεράστια, επική, μελωδική και αργόσυρτη riffara μπαίνει, με το μπάσο & τα τύμπανα να την ακολουθούν, με μερικές σφυριχτές & αρμονικές να ξεπετάγονται, προκαλώντας ατμόσφαιρα, για την οποία είσαι σίγουρος ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν γίνεται να μπαίνει το κομμάτι με τέτοια riffara και τα συνεφή, χωρίς να ετοιμάζεται κάτι… To κομμάτι αλλάζει ξαφνικά, και τις blues-άδικες σολιές τις διαδέχεται ένα riff ξυράφι που κόβει κεφάλια..ΓΗΠΕΔΙΚΟ REFRAIN ακολουθεί με τον αρκουδο-vocalist, να οριέται, φωνάζοντας τους στίχους δυνατά! Μετά το κομμάτι ξεφεύγει! Μπαίνει η screamo φωνή και δίπλα rock n’roll-άδικες κιθάρες να αναπτύσσονται φανταστικά! ΓΑΜΑΝΕ ΟΙ ΜΠΛΑΚ ΠΑΝΤΑ ! Μέτα τρελαίνεται ο άλλος τραγουδιστής και μπαίνει να χώσει και αυτός! ΘΕΟΣ ΑΠΛΑ! Χώσιμο που να ντάξ, και αυτή τη μουσική να μην ακούς, μόνο κουφός δε θα κουνιόταν ρυθμικά πάνω κάτω! To χορευταράδικο, pongo-άτο d-beat των Black Panda κολλάει με τις κιθάρες αυτές απίστευτα λέμε! Το κομμάτι ολοκληρώνεται με ένα φοβερό σόλο για outro. Φανταστικά πράγματα. Slayer-ικές σφυριχτές εισάγουν το “Ulan Bator”, οι οποίες πνέουν έναν κάπως far-west αέρα, χρωματίζοντας γαμάτα το κομμάτι. Rock’n’roll-ίδι σόλο εισάγει το punk-ικό main riff & το d-beat των τυμπάνων, τα οποία σακατεύονται κάτω απ’τους χτύπους των drum sticks. Οι κιθάρες εξαπολύουν σολίδι φανταστικό, το οποίο συνοδεύουν ξανά d-beat-άτα τύμπανα, αρχικά με high-hat και έπειτα με κύμβαλα, που τουμπανιάζουν το κομμάτι για το σπαστέο, απόλυτο φινάλε. Oι κιθάρες & τα τύμπανα του “No Cesara Su Lamento” μας υποδέχονται, σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα τους, και έπειτα γυρνάνε σε μελωδικό slow-tempo d-beat με γαμάτη ανάπτυξη του riff. Η μπάντα χαλαρώνει σε αυτό το σημείο, δίνοντας χρόνο στις κιθάρες να προβάλλουν την ιδέα του outro του κομματιού, το οποίο απελευθερώνει τσαχπίνικες πενιές και metal σολίδια που ξεπετάγονται από παντού, αφήνοντας το κομμάτι να ολοκληρωθεί με έναν πιο ήπιο και χαλαρό τόνο, σε σχέση με τα τσιτάτα outro των προηγούμενων κομματιών. Δε μας χαλάει καθόλου. Γαμώτ! Τελευταίο κομμάτι! Ξενέρααααα, αλλά ντάξ….πάμε για review..”Redneck Zombie“!Το κομμάτι ξεκινάει με έναν διάλογο (τον οποίο εικάζω ότι είναι και αυτό από την προαναφερθείσασα τανία) και το σπινιάρισμα μιας κούρσας…βρρρρρροοοοουυυυμ και ΦΫΓΑΜΕ! Punk-ικη riff-άρα εξαπολύεται με τα τύμπανα να παίζουν του d-beat τον ρυθμό! Οι 2 τραγουδιστές φάση chorus και σαν main vocalist του κομματιού τoν σκισμένο, χώνουν τα δικά τους στα ισπανικά! D-beat & rock n’roll!! Ο παικταράς στη κιθάρα δε κωλώνει να τα πάρει όλα πάνω του, τελειώνει τον δίσκο με σολάρα φανταστική, αποτέλεσμα αρμονικής μετεξέλιξης του main riff του τελευταίου κομματιού της φοβερής και διασκεδαστικής αυτής δισκάρας.


Πολύ ωραίος δίσκος, με μικρά σχετικά κομμάτια αλλά με τόσα φανταστικά στοιχεία το καθένα. Όλα τα κομμάτια ένα και ένα, και κανένα μα κανένα δε μπορεί κάποιος να το βαρεθεί, δεν υπάρχει περίπτωση, για κανένα λόγο. Και αυτό γιατί το κάθε κομμάτι πριν προλάβει να επαναληφθεί, η μπάντα έχει φροντίσει να το τουμπανιάσει ήδη πριν το επόμενο refrain με τόσο ενδιαφέροντα και διαφορετικά στοιχεία. Όπως τα περάσματα απο hxc/punk τύμπανα, να γυρνάνε σε άγρια d-beat με rock n’roll κιθάρες που καταλήγουν στο σπάσιμο του κομματιού με κυμβαλοβολές. Ωραία πράγματα.


Από κάτω παραθέτω κάποια links σχετικά με τους Black Panda, δισκογραφία, κανά γιουτούμπι, καθώς και το ΦουΜπου τους. Οι Black Panda να το ξέρετε επανασυνδέθηκαν από ότι θυμάμαι τον προηγούμενο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη, έχουν βγάλει καινούργιο δίσκο και είχαν ξεκινήσει να περφορμάρουν στα πέριξ της Μαδρίτης και της A Coruñaς. Σας εφιστώ την προσοχή, σε περίπτωση που ακούσετε στο στέκι/κατάληψη της γειτονιάς σας ότι θα παίξουν οι Black Panda, μην τυχόν και δε πάτε. Μαύρο Πάντα που σας έφαγε.

ΛΙΝΞ

Black Panda in Discogs
Black Panda in FB
Black Panda – Dale gas Barry

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s