12 Years a slave

MV5BMjExMTEzODkyN15BMl5BanBnXkFtZTcwNTU4NTc4OQ@@._V1_SX640_SY720_Σινεμά σε αυτήν την ανάρτηση και συγκεκριμένα η ταινία του βρετανού σκηνοθέτη Steve Mcqueen. Είχα διαβάσει αποθεωτικές κριτικές για την ταινία αυτή, τόσο σε ελληνικά όσο και σε διεθνή έντυπα, και αποφάσισα να πάω στο σινεμά και να τη δώ. Αφού κάθισα στην όχι και τόσο αναπαυτική θέση μου, και αφού μια κυρία παραλίγο να ρίξει πάνω μου αναψυκτικό, νάτσος, πόπ – κόρν και οτιδήποτε άλλο είχε (σιγά κυρία μου, θα περάσεις !), τα φώτα έσβησαν, τα διαφημιστικά τελείωσαν, και η ταινία άρχισε.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Σόλομον Νόρθαπ, το οποίο εκδόθηκε το 1853. Ο Σόλομον Νόρθαπ ήταν ένας αφροαμερικανός βιολιστής και μαραγκός, ο οποίος γεννήθηκε ως ελεύθερος στη Νέα Υόρκη. Το 1841 απήχθη από τη Γουάσινγκτον από δουλέμπορους, οι οποίοι τον πούλησαν ως σκλάβο σε γαιοκτήμονα του αμερικανικού νότου. Εκεί θα περάσει 12 χρόνια, μία πραγματική κόλαση, μέχρι κάποιος ξυλουργός ονόματι Μπάς θα τον λυπηθεί και θα τον βοηθήσει να επιστρέψει πίσω στην οικογένεια του στη Νέα Υόρκη. Εν τω μεταξύ το ρόλο του Μπάς τον ενσαρκώνει ο Μπράντ Πίτ, ο οποίος είναι ένας από τους παραγωγούς της ταινίας. Ο Σόλομον Νόρθαπ θα περάσει μία πραγματική Οδύσσεια, μετακινούμενος από κτήμα σε κτήμα μέχρι να επέλθει η λύτρωση και να επιστρέψει τελικά στην σχετική ασφάλεια των βόρειων πολιτειών, δηλαδή στους Γιάνκις. Αυτό που μπορεί να καταλάβει κανείς βλέποντας την ταινία αυτή είναι ο ρεαλιστικός βαθμός στον οποίο αποτυπώνεται η φρίκη την οποία πέρασαν οι αφροαμερικανοί στον αμερικανικό νότο εκείνη την εποχή. Πραγματικά η ταινία αυτή είναι μόνο για όσους έχουν γερό στομάχι. Ειδικά μετά από τόσες βουρδουλιές και τόσα μαστιγώματα που έφαγαν δύο πρωταγωνιστές αυτό που είχα να πω ήταν ”Όχι ρε φίλε, δεν είναι δυνατόν”. Αν εξαιρέσει κανείς την χαρακτηριστική αγριότητα κάποιων σκηνών, η  ταινία αυτή είναι αρκετά καλή. Ειδικά ο πρωταγωνιστής Τσίγουετελ Ετζίοφορ (Σόλομον Νόρθαπ) και ο Μάικλ Φασσμπέντερ (Έντουιν Έππς) παίζουν εξαιρετικά. Και κατά την άποψη μου έχουν εξασφαλισμένα τα όσκαρ α’ και β’ ανδρικού ρόλου. Η φωτογραφία της ταινίας είναι πάρα πολύ καλή όπως και η σκηνοθεσία του Στίβ Μακουίν. Το σενάριο είναι πολύ καλό. Ο Σόλομον Νόρθαπ σαν άλλος Οδυσσέας στο νησί των Φαιάκων (βασικά στο κτήμα του Έππς, στην αρχή της ταινίας) επαναφέρει στο μυαλό του την μέχρι τώρα οδυνηρή περιπέτεια του.

Το Χόλιγουντ συνεχίζει να βγάζει ταινίες που έχουν να κάνουν με την αμερικανική ιστορία (βλέπε ”Λίνκολν” με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις). Μόνο που σε αυτή την ταινία η εικόνα του αμερικανικού νότου δεν είναι καθόλου ωραιοποιημένη, αλλά σχετικά ρεαλιστική όσον αφορά τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε.

Συμπερασματικά αν συνυπολογίσει κανείς τις ερμηνείες, την σεναριακή δομή, και την πολύ καλή σκηνοθεσία, μπορούμε να πούμε πως είναι μια πολύ καλή ταινία, που αξίζει να παρακολουθήσετε.

http://www.imdb.com/title/tt2024544/

Advertisements

3 thoughts on “12 Years a slave

  1. Συμφωνώ πολύ με όσα έγραψες.Εντυπωσιάστηκα με την ερμηνεία -προφανώς του Τσίγουετελ Ετζίοφορ- αλλά και του Φασσμπέντερ,που δεν το περιμενα.Μέχρι στιγμής δεν με είχει εντυπωσιάσει στις υπόλοιπες ταινίες του όπως το shame(σκηνοθεσία πάλι Mcqueen).Πίστευω πάντως ότι ήταν απαραίτητο στοιχείο οι σκληρές σκηνές και άκρως πραγματικό,τα 25 συνεχόμενα μαστιγώματα σε έκαναν να ανατριχιάζεις και να νιώθεις πόσο απαίσια πρέπει να ένιωθε αυτός ο ανθρωπος.Πέρασε το νόημα του και χτύπησε το παρελθόν της ρατσιστικής Αμερικής με έναν τέλειο τρόπο,που αξίζει το όσκαρ καλύτερης εικόνας όπως και πολλά άλλα.Επίσης κάτι που μου αρέσει πολύ στο συγκεκριμένο σκηνοθέτη είναι οι μακρές χρονικά σκηνές όπου θολώνει το background και εστιάζει στο πρόσωπο του ηθοποιού,ο οποίος με ελάχιστες(ή καθόλου) κινήσεις και εκφράσεις προσπαθεί να περάσει έντονα συναισθήματα και σκέψεις,μόνο με το βλέμμα.Είναι ο πρώτος σκηνοθέτης που καταφέρνει να με κερδίσει με αυτού του είδους τα μονόπλανα και δεν με κουράζει,το ίδιο μου συνέβη αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό στο the hunger(steve mcqueen)

  2. Ισχύει απολύτως αυτό που λες για το πλάνο που εστιάζει στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή. Αν και για μένα δεν προσπαθεί απλώς, αλλά σου περνάει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του με χαρακτηριστική ευκολία.

    1. συμφωνώ απόλυτα.Τα κατάφερε όντως να περάσει τα συναισθήματα και να σε βάλει σε σκέψεις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s